Emulando (parodiando) a Rimbaud

Abírrome moito, sempre, Ademais, ¿ non é esta unha miserable existencia, sen ocupación intelectual, perdido entre xente cuxa sorte quisiera un mellorar mentres que eles intentan explotarche e ponche na necesidade de acelerar os negocios a curto prazo? ¡Estou obrigado a falar ao seu nivel, a comer seus comistrajos, a padecer mil engorros orixinados pola súa preguiza, a súa traizón, seu estupidez!
E de súpeto encóntrasche coa única certeza da vida rondandoche, por veces ademais esta vén acompañada do sufrimento físico, despois nada, só un recordo.
Última letra do alfabeto da vida.

CONSOME E AFORRA

POEMA CONCEPTUAL “INCOMUNICACIÓN”

Resultan difíciles de conxugar os últimos mandatos do goberno, case convertidos en mandatos sociais do tipo "Hai que reciclar" por exemplo. Por unha banda Zapatero dinos timidamente "Consumide". Por outro o seu ministro de Industria, Miguel Sebastián, ínstanos a aforrar enerxía, coma se fose posible consumir sen gastar enerxía, de facto o que se nos pide é que manteñamos un consumo responsable, pois se non consumimos, rompe o chiringuito da economía de mercado, baseado en consumir. Unha problemática ao meu modo de ver, é que non hai en perspectiva alternativa ao sistema e imos todos detrás desa locomotora neocon que perverte a parte polo todo, convertendo a cada elemento nunha unidade de consumo e produción, transformando a economía de mercado nunha "sociedade de Mercado", que perde os seus atributos máis humanos, a dignidade, a xustiza? por medos irracionais e en aras de nada.

Convertendo ao ser humano nun esperpento, un autentico friki de se mesmo, Buenafuente xa o parodio co seu Perrea, perrea

¡Consome, Consome!

O consumir mola mogollón,
dino na China e tamén en Alcorcón.
Dálle consumo a esa morenita,
que o consumir pona moi tontita!

Dio Rajoy,
dio Hugo Chávez,
dio Zapatero,
o meu amol, xa o teu sabeh!

Dino os brothers,
dio o meu irmán,
dio o meu mulata coas bragas na man!

E o consumir faise así:
1 ¡NAS REBAIXAS!
2 ¡CO CARTÓN!
3 ¡NA ANSIEDADE!
4 ¡POR MANDATO SOCIAL!

Aforra enerxía
Aforra enerxía
aforran os guiris e tamén as tías

Aforran no cárcere, Aforran na escola,
aforra a miña nai e tamén a miña avoa!

Dio o tigre puma co seu traxe a raias
e Juan Carlos dille: Por que non che calas?

No velorio do Pai Damián,
puxeron unha caixa e o morto a aforrar!

E o aforrar faise así:
1 ¡NAS REBAIXAS!
2 ¡NA GASOLINA!
3 ¡CON ANSIEDADE!
4 ¡POR MANDATO SOCIAL!

Unha contradición do sistema que nos pide a todos que aforremos, pero este aforro da maioría acaba en mans duns poucos, o gran capital non pode obviar os seus irrenunciables beneficios.

14 de ABRIL de 2008
77º aniversario da II Republica Española
ACTOS

Zapatero consolida,

Rajoy avanza e

Chikilicuatre define

Estamos de parabén, a canción do Cikichiki dende o seu Perréa perréa... venceu nunha votación democrática para representar a España no festival de Eurovisión, quizais sexa o feito máis relevante desde o “Lalala” e revela a evolución cultural media nesta sociedade de mercado

O chikichiki representa:

A desmitificación do banal con tinguiduras de aristocracia.

Un dardo ás “boas persoas” desta sociedade, unha provocación que pon en solfa que é o correcto e o que non

A presentación do vulgar, o chabacano, incardinado no cotián e elevado ao rango de “normal”.

A expresión de por onde vai a sociedade, unha denuncia con humor da falta de valores.

O triunfo definitivo do mercado, coas súas técnicas de marqueting impondo criterios.

O exemplo máis contundente da vaciedad desta sociedade de mercado, que desde a súa perspectiva máis neoliberal, trata de homogenizar aos individuos para procurarse o seu mellor control, empuxando o seu nivel cultural a un nivel medio ínfimo.

A posibilidade de establecer unha toma de conciencia por parte da sociedade actual e profundar nos valores da ética do coñecemento, unha das formas responsables de enfrontar o futuro dos nosos descendentes.

A confirmación por redución ao absurdo da vontade dos individuos por saír da mediocridade mental onde se nos quere instalar polo sistema.

Quizais a sabedoría colectiva estea presente nesta sátira e en consecuencia a nosa sociedade aínda teña esperanza.

Agora que xa enfrontamos decididamente o novo ano, paso a enviarvos a miña felicitación que xa vos adiantara fai algo máis dun mes. __________________________________¿QUE?
Se cadra a dignidade sexa de cor amarela, con textura de brétema, ula a auga fresca, saiba a amor e soe a bolero.
E a xustiza… sexa un longo e Socrático camiño.

Que as verbas non se queden en conceptos ocos e desde a forza do seu contido, iluminen a nosa cotidianeidade.
Como di Foucault, “A linguaxe fálanos”

Ser Felices

(PARENTÉTICO)

En ocasións sorpréndome do máis elemental e a lucidez, xorde en forma de “desorde” que no comentario anterior, cal se fose unha entropía alude á incertidume, e

“O concepto básico de entropía en Teoría da Información ten moito que ver coa incertidume que existe en calquera experimento ou sinal aleatoria. É tamén a cantidade de "Ruído" ou "desorde" que contén ou libera un sistema. Desta forma, poderemos falar da cantidade de información que leva un sinal.”

Penso que se algo importante ten isto dos blogs, é encontrar "desordes" que che levan polo camiño do principio de incertidume, apartándoche aínda que só sexa por un breve lapsus de tempo da rutina demoledora.

O meu avó, parece que ao verme a min anímase, a ver canto lle dura O outro día en Ourense, xantei nunha pulpería tradicional, un emigrado que volvera fai cinco anos sen coñecementos específicos pero cunha sabedoría evidente, debullaba as súas vivencias alí e aquí, mesturándoas con cantares nos que exploraba dalgún xeito toda a súa vida, ata aquí nada demasiado extraordinario, a min o que sorprendeume foi unha coletilla que sacaba continuamente a colación, “Hai que profundar a realidade”
O que me trouxo á memoria unha frase de Ignacio Cirac, investigador de física cuántica "a realidade só existe cando tes conciencia dela".
O máis inmediato cando o miramos atentamente lévanos ao sublime, quizais nesa conxugación do filosófico e o científico estea precisamente o que eu entendo como arte actual.
De calquera forma e así pareceume entendelo o outro día en Ourense, a xenialidade xorde en calquera acto cotián.
Só precísase non relaxar a atención e como din Fito e os Fitipaldi “se quédome a escuras luz da tolemia ven e alúmame”

O meu irmán cumpriu anos e leváronnos de forma excepcional ao Zoo de Madrid, era a primeira vez que subiamos en avión e o meu irmán cando estabamos por encima das nubes parecía Fernando Alonso, non paraba de dicir toma, toma, toma…

A min gústome moito tamén o metro (onde vivimos non o hai)
Despois no zoo me daban pena os animais alí pechados, uns máis que outros,

por exemplo o orangután que nos miraba cuns ollos enormes, cheos de tristura.

A volta fixémola durmiendo no tren, di o meu avó que o van quitar dentro de moi pouco tempo, creo que a o lle fixo máis ilusión que a nós, pois di que fai anos que non viaxa en tren

Volvín a sentir a brétema inundándome, a súa calidade sutil en ocasións, afasta os medos e vólvea ensoñadora, dalgunha maneira o silencio que tiven a fortuna de gozar en Os Balcons de Madrid, achegábame ao min mesm@ e arrincaba as miñas mellores sensacións, a pedra coa súa enerxía, me insuflaba a súa forza, dende o convencemento de que dalgunha maneira, era a miña realidade futura a que me contemplaba.

Xa se que vos teño moi abandonados, pero me di o meu avó que isto do blog, non se pode converter nunha adicción e que teño que ir ao cole para ser unha cidadá de pro o día de mañá, non obstante e como teño vacacións vou a contarvos algunhas cousas.

Atendendo á invitación de Mr Tichborne que enche o meu interese, e ao estimulo de r.r. que me inspira, aproveito para indicar oito motivos e seis cores que compoñen a base do meu discurso.

Pídenme dende o blogomillo que facilite o meu CP e esa cuestión tráeme unha reflexión colateral.

Por que temos (cona, inoportunamente soa na miña casa un estridente espertador interrompendo o meu pensamento e que ninguén apaga) ese afán de situar ao outro, saber do, definilo?, quizais sexa, porque a maior parte da sociedade funciona cunha careta e constrúe o personaxe que desexa que os demais pensen que é, en detrimento de a propia esencialidad de cada cal.

Iso, e manter a sistematización dos arquivos necesaria, que permita non só ter contados aos individuos, senón segmentados de forma uniformada, como nichos de mercado aos que ofertar os máis variados produtos, (cousas, servizos, ideas, etc.) fano necesario.

A sociedade de mercado e do espectáculo onde vivimos, ten estas esixencias.

Quizais por estas cuestións non vou dar o meu CP, aínda que saiba que neste caso, a petición non está baseada nestas premisas. Pero a miña sensación, só "SENSACIÓN" de liberdade, requíreo.

“…E aquí unha guitarra soa...
…onde unhas mans percorren un mastro
para dicir sen palabras:
¡quéroche, quéroche!…”

Antonio Flores

Lisboa para namorar di o Fado…

Realmente Lisboa namora, se xa a coñeces volves descubrir os seus atributos de cidade romántica e se non… (Aínda recordo a primeira vez), sorpréndesche da súa vida e da súa luz pero por encima de todo a min subxúganme os seus tellados e esa sensación de liberdade que che ofrecen, de ver todo desde unha perspectiva diferente, con independencia de que saibas que debaixo desa capa de aire fresco atopase a cotidianeidad e con ela as circunstancias máis humanas. Pero quen se pode subtraer a escoitar Fados nun dos locais que combinan o autóctono co turístico,

ou subir no ascensor de Santa Xusta,

pasear polo Carmo e facer unha visita a Pessoa, que parece que aínda nos recita na terraza da brasilera aquilo de:

”Outra vez volvo verche -Lisboa e Tajo e todo-

Transeúnte inútil de ti e de min,

Estranxeiro aquí como en todas partes,

Tan casual na vida como no alma,

Pantasma errante polos salóns do recordo

Envolvido polo ruído de ratas e madeiras que crujen

No castelo maldito de ter que vivir”

Baixar logo pola Rua Garret ata entrar na librería Bertrand seguir o paseo ata a baixa, coller o mítico 28, o tranvía que vai desde o Chiado a Graça entrar no castelo de San Xurxo e despois entreterse desde o mirador de Santa Lucía coa súa panorámica, unha cervexa fría e unha comida nunha terraza a un prezo máis que aceptable.

Non se trata de facer unha apunta turística e cultural da cidade, só apuntar que coincidín no tempo coa celebración do día das Letras Galegas e faltáronme días para sentir todo o acougo que ofrece este lugar de ensueño que mantén o seu “decadencia” á vez que mostra a súa cara máis actual.
Seguindo os parámetros de Casablanca, sempre nos queda Lisboa.

Cada viaxe ten a súa propia identidade e adaptarse á súa idiosincrasia parece ser a mellor forma de proceder, polo que neste, posterior ao de Exipto, ademais da visita a uns amigos, xurdiu o encontro coa cultura do viño.
Viño excepcional nos lugares máis insospeitados, bodega antiga de Berberana, O Loureiro e O san Juan en Logroño e… O románico, sempre o románico ao longo do camiño, cos seus lugares míticos e dalgunha maneira xeradores de sosego…

Di Julian Marias
“sen unha considerable dose de bondade pódese ser listo, pero non intelixente”.
A bondade é unha das raíces morais da intelixencia, que consiste en se abrir á realidade e que a realidade penetre nas nosas mentes, e iso é bo por definición.
"…O noso tempo adoita contentarse con informarse dos feitos e, como máximo, cuantificarlos mediante estatísticas. É dubidosa a eficacia destes métodos, desde logo son insuficientes. O home, aínda que se obstine en negalo ou en facer como que non se decata, é libre e por iso responsable, e ten que xustificarse polo momento ante si mesmo. Cando non o fai sabe que se está enganando, que está pechando os ollos ao que ve apenas os entreabre, para poder seguir sesteando nesa zona de penumbra na que dimite do que o é máis propio, da súa condición inexorable e intrínsecamente persoal…"

Por certo o meu avó tiña máis dunha foto para ilustrar o texto e non me puiden reprimir e pór estas dous

Vou dedicar outro post a referenciar o tema de Exipto, polo entusiasmado que está o meu avó con este tema.
En canto a aspectos formais, resaltar a casualidade, que quixo que a visita a Abu Simbel, coincidise con un dos dous días do ano nas que o sol, figura omnipresente en Exipto, inundase ao amañecer a cámara sagrada do templo de RamsesII durante a súa ascensión para o cénit
ou escoitar desde os minaretes a chamada á oración dos almuédanos dende o río nilo ao seu paso por Idfu.
Escoitar ao guía cunha potente voz rezar unhas oracións dentro do ámbito dunha mesquita, en rigorosa exclusiva para o grupo
e que dicir de O Fishawy no barrio de Khan o Khalili, onde o insigne autor das letras árabes, Naguib Mahfuz, escribio practicamente toda a súa obra.

"Leveime aos labios unha cullerada de té no que botara un anaco de magdalena. Pero no mesmo intre en que aquel grolo, coas migas do bolo, tocou o meu padal, estremecinme, fixa a miña atención en algo extraordinario que ocorría no meu interior. Un pracer delicioso invadiume, illoume, sen noción do que o causaba..."

Convídame “A Pícara” para que participe no cuestionario de Proust, enténdoo como un xogo participativo do blogomillo, pero… Bo alá vai.

O principal rasgo do meu carácter?

A tenacidade.

A calidade que prefiro nun home?

A intelixencia e a capacidade de a desenvolver.

A calidade que desexo nunha muller?

O mesmo.

O que máis aprecio nos meus amigos?

Que sexan capaces de me aceptar como son.

O meu principal defecto?

A crenza de que todo é posible.

A miña ocupación preferida?

Soñar

O meu soño de dicha?

Compartir e crear dende a base da tenrura.

Cal sería a miña maior desgraza?

Sentir soidade esencial.

Que quixera ser?

Eu.

Onde desexaría vivir?

Nun acantilado preto da mar.

A cor que prefiro?

A Amarela.

A flor que prefiro?

O lirio, O Toxo, A Xesta, A Mimosa. Amarelas por suposto.

O paxaro que prefiro?

Calquera que estea en liberdade paréceme belo.

Os meus autores preferidos en prosa?

Borges, José Antonio Marina, Manolo Rivas…
Os meus poetas preferidos?

Apollinaire, Cesar Antonio Molina, Joan Brossa, Pessoa, Seamus Heaney, W.B.Yeats.

Os meus heroes de ficción?

Ningún.

As miñas heroínas de ficción?

Ningunha.

Os meus compositores preferidos?

Debusy, George Gershwin, John Cage, Mozart.

Os meus pintores predilectos?

Goya, Leonardo Dá Vinci, Vermeer, se falamos de algo máis que pintura, Marcel Duchamp, Joseph beuys, Maciunas, ManoloPaz, Max Ernst…

Os meus heroes da vida real?

Os meus pais.

As miñas heroínas históricas?

Todas as mulleres que dalgunha maneira coa súa actitude, lograron que esteamos nos albores dun mundo, onde as relacións se poidan establecer desde unha perspectiva de igualdade.

Os meus nomes favoritos?

Eva, Lourdes, Víctor.

Que detesto máis que nada?

O egoísmo e a soberbia, que levan directamente á crueldade.

Que caracteres históricos desprezo máis?

As teocracias, que acostuman ser totalitarias e condicionan a diversidade do pensamento.

Que feito militar admiro máis?

Calquera batalla de Axteris e Obelix.

Que reforma admiro máis?

A interior propia.

Que dons naturais quixeras ter?

Máis decisión.

Como me gustaría morrer?
Con consciencia por resolver algunha cuestión pendente, senón de súbito.

Estado presente do meu espírito?

Bi polar.

Feitos que me inspiran máis indulxencia?

E quen son eu para xulgar.

O meu lema?

Non facer o que non quixese que me fagan.

E por proseguir co, convido a X e Muralla, hai máis blogs, pero xa o realizaron.

A continuación e case de seguido, o meu avó, foi a Exipto, un lugar de soño, a viaxe das viaxes, como gusta de dicir un dos seus amigos.

Pero o que o meu avó non se cansa de repetir é o carácter iniciatico que percibiu, só comparable nese ámbito, a O Camiño de Santiago, do que é un namorado.

Desta viaxe, do que puiden encontrar varias fotografías, o meu avó resalta tres aspectos

1º) O grupo co que foi, que resultou ser acolledor e respectuoso, e onde as decisións que se tomaban concernentes ao grupo sempre foron por unanimidade.

2º) O guía, de nome Ibrahin, era unha persoa culta, arqueólogo e profesor, tremendamente didáctico nas súas presentacións, sempre sabía desenvolverse fose do que poderíamos entender, como o seu rol.

3º) A espiritualidade no monumental, que podería ter quedado desprazada ante a magnitude do que se percibía.

Dende esa perspectiva que comentaba máis abaixo de habitar “il tempo”, o meu avó decidiu que era tempo de se converter en viaxeiro, non só en turista, posto que esta última opción forma parte exclusivamente dos mandatos sociais imperantes no mercado.
Aproveitando as opcións positivas desta sociedade de mercado que tanto denuesta, (voos de baixo custo, ofertas de fidelización, tempadas baixas, etc.) decidiu quedarse no norte onde vive, durante os meses de Xuño, Xullo e Agosto e comezou a moverse por diferentes sitios en función de intereses íntimos, intereses por outra parte, de moi difícil avaliación.
A súa primeira viaxe desde esta perspectiva foi ao Madrid dos Austrias, que lle traía lembracións dunha época da súa vida.

Para apreciar a amargura e o acíbar da vida na convivencia cotiá co fracaso, é preciso manter un certo nivel de melancolía e exquisitez.

Encontro en Fios invisibles y Brétemas dous post sobre Manolo Rivas que me parecen moi reveladores do seu pensamento crítico, pensamento que comparto na súa esencia, como mostra, copio este parágrafo revelador en Vieiros, que complementa, mellorándoo amplamente o meu post do día 28.

A imaxe da queima dos libros na dársena da Coruña ten moitas conexións coa historia recente da Arxentina. Cales son os xeitos a día de hoxe de “queimar libros”?

"Penso que ten que ver moito co que pasa coa linguaxe. Poderiamos facer un paralelismo co que sucede coa terra, co medio ambiente, e como está sendo afectada por un tipo de cobiza, de capitalismo impaciente que non se para en limites, se pode. Mesmo confundíndose co que é unha economía delitiva. Esas zonas de poder que tamén teñen a súa correspondencia no linguaxe, no uso e na explotación. Esa fin é a principal explotación que hai, que ten que ver coas novas ideas, mesmo para facer efectivo o control do poder.

Mais que nunca, eses poderes (que ás veces móvense no segredismo, ou que teñen formas que se aproximan aos estados de excepción) son cada vez mais conscientes de que o decisivo é o control das mentes. Mesmo para o consumo.

O que ocorre co fume das fogueiras, que é un fume pegañento que non se quere esvaer no ar, é que hai algúns que pensan que ese fume é pasaxeiro e que o que vai suceder é que limitará a súa influencia ao espazo do público, ás prazas (o que sería a toma das institucións do poder político e económico). Pensan que alí quedará e que a eles van deixalos tranquilos, que non os vai afectar. Pero o que sucede co fume, a metáfora que atravesa todo o libro, é que o seguinte paso dese fume é penetrar no espazo privado, nas casas, para finalmente penetrar en nós: vai meterse a través dos ollos, dos sentidos, do nariz, vai ocupar as mentes, que é o que ambiciona finalmente o poder totalitario: poder dominar todo o noso tempo, facerse con el, privatizalo todo, e tamén a liberdade persoal. Nesas estamos..."

Resoando aínda os ecos da súa voz na miña cabeza, me rendo ao seu estilo e clase no escenario, xerando unha forza e unha frescura que acariñan.

Habitar “il tempo” é unha das opcións do ben vivir e “ser” e é peza clave nesta sociedade de mercado do “benestar” que nos tocou vivir.

Se cadra “il tempo”, sexa difícil de administrar e se nos abandonamos, deixe de ser ritmo ou melodía para se converter en ruído, en ocasións, unha rutina demoledora e noutras nunha présa inescusable para non ir a ningún sitio.

Escribir, por que supoña un compromiso externo e non intimo, mesmo aceptado tacitamente, non me é satisfactorio e non merece a pena o esforzo, son consciente de iso, di o meu avó.

Por iso non prodigalízose en post nos últimos tempos.

"Eu convídovos, poetas, a que sexades futuros, ou sexa, inmortais. A que cantedes hoxe como o día de hoxe. Que non midades os versos, nin os contedes cos dedos, nin os cobredes con diñeiro. Vivimos sempre de novo. O mañá é máis belo sempre que o pasado. E se queredes rimar, podedes rimar: pero que sexades Poetas, Poetas con maiúscula: altivos, valentes, heroicos e sobre todo sinceros"....
Joan Salvat-Papasseit: xullo de 1920

Poesía visual "TAT"

Día do libro

“Escribir é tan perigoso como vivir”

Aleph Matricial

Correspondencia Dixital III

Ola (A)

Mentres almorzaba esta mañá, aproximadamente á mesma hora que me enviabas este mail, “Todos somos moi ignorantes. O que ocorre é que non todos ignoramos as mesmas cousas. Albert Einstein” reflexionaba eu, a propósito da necesidade de coñecemento e sobre o valor da arte para nos achegar a unha creatividade, que nos permita pasar dunha actitude pasiva a outra activa, na que cada individuo sexa actor e que cando menos, perciba e reciba o carácter terapéutico da creación, cada vez máis importante nunha sociedade de mercado tan alienante como na que nos toca vivir.

Este texto que segue e que anotei a voa pluma nunha folla de periódico, foi o resultado de susodita reflexión.

A propósito da ignorancia.

É preciso educar, instruír e informar á sociedade, sobre como e porqué xorde a arte actual, as súas imbricacións transversais, a súa calidade de bloque integrado onde a ciencia, a filosofía, a ética e os acervos culturais, conformen unha estética que propoña reflexións sobre a rápida evolución que esta tendo a sociedade actual e a capacidade de cada individuo de reflexionar sobre iso, imbricando a súa propia participación social nun contexto que segue unhas regras de mercado, nas que o home, cada vez máis, perde a súa condición sagrada, para se converter nun parámetro de rendemento, exclusivamente en función dun beneficio comercial.

Unha aperta

O meu avó coñeceu a Carlos Casares en aras da súa profesión, pero onde realmente o admiraba era nesa capacidade de escribir unha columna diaria “Á Marxe” dende onde queira que estivese e que seguía todos os días na lectura matinal da prensa no restaurante “Coruña” onde o meu avó almorzaba, entón a recortaba e gardaba os recortes cos de Domingo García Sabell para un disfrute posterior.

Vaia desde aquí o seu recordo e homenaxe.

Se cadra, esta obra de L. Vázquez, reflicta mellor o meu sentir do poema de abaixo.

Con esperanza e medos,
achégueme á esencia.

Anegose a miña conciencia,
de clara insuficiencia.

Clamor de silencios,
asunción de medos,
desexos extraviados…

--------------------…na nada.

Neuronas e corpúsculos
en loita co tempo

----------------que pasa.

Sen medo,
----------------nin esperanza.

A sinceridade esta rexida pola prudencia e limitada pola discreción.

Unha vez asumido isto, hai que recoñecer que as recentes declaracións de Piterman, nas que deixa claro que o club non pertence aos socios, senón que é unha empresa e esta, é maioritariamente da súa propiedade, nin se rexen pola prudencia, nin as limita a discreción.


O cal, lle fai ser sincero, pero violento nas súas manifestacións, pois violenta á súa afección, iso convérteo nun bárbaro dende a etiología do propio concepto.

Porén deixa aberta a porta, para pensar que o resto de empresas deportivas manipulan ás súas afeccións, (das cales viven) xogando co seu sentimento de pertenza, este, impele a “pertencer a…” e o fútbol comezou aglutinando ese sentir.

A evolución propia das cousas, se cadra demasiado rápida nesta sociedade de consumo, fai que o club se transformase a máis velocidade que a alma, que aínda identifica o nome co que significaba.

O fanatismo, veña de onde veña, se incardina na manipulación por unha das partes e na falta de análise pola outra. Polo menos Piterman non manipula.

A vida segue con toda a súa forza

Onte, despois de se perpetuar outro asasinato legal, a nosa dignidade sufriu un novo menoscabo.
Os dereitos humanos son unha conquista irrenunciable, ver a “persoas” presenciando entre chanzas a execución do ditador, resúltome vomitivo.
Feliz 2007

Que no noso silencio, escoitemos as verbas que fagamos voar en busca de utopía.

Poesía Conceptual
Diálogo enfático
fragmento nº 1 “Certeza”

Cos meus mellores desexos para estas festas e que o 2007 veña pleno de creatividade.

só, ata que a morte nos separe...

Varios minutos rebuscando entre os meus escritos un sobre a aberración urbanística de Barreiros e non o encontro, no, creo lembrar que facía unha critica sobre a presentación urbanística da corporación municipal co seu alcalde Alfonso á cabeza e comparándoa coa costa do sol.

Realmente parece desatinado dar licenzas de construción baseándose nos ocos legais do sistema e non atendendo a unha normativa de 2002, ademais de non ter asegurado o abastecemento de auga.

Dende o punto de vista legal a Xunta remata de tomar unha decisión que tratará de paliar o problema.

Pero esta masificación de urbanizacións xera riqueza para os grandes grupos inmobiliarios que son alleos á zona e sume nun limiar de pobreza aos veciños autóctonos que non sexan capaces de se adaptar a un ritmo, que os afasta dun desenvolvemento sostido, sumíndoos no marasmo xerado por un capital que movéndose en parámetros neoliberais non atende máis que a un beneficio inmediato.

Teremos que facer fotos para lembrar unhas paraxes tan belas abocados á especulación.

Efracción da vida.

Mónada.

Punto de partida.

Así me sinto

ou iso creo.

Pero pode,

que só sexa

a fracción

dunha monada,

o que queda

da nada

pendente de resolver.

É dicir; case NADA.


máis sobre a nada

Fuxiu de todo para non ser nada,
------sen saber que na nada estaba todo.

Fuxiu entón de nada para ser todo
------sen saber que xa era todo na nada.

Fuxiu despois de todos por non ser
------nada sen saber que en ser nada,

---------------------------------------está o todo.

Naufrago proponnos dende o seu blog encher a nada.

Lola
a miña neta chámase
Lola

Hai que nome
máis bonito
ten a miña neta
Lola


Ten os ollos azuis
e o camiñar cadencioso
que lle dá a súa actitude
toda

Se rie coa ollada
o seu sorriso, non é gracioso
que é comprensión de xitana
parece de raza mora

Lola
a miña neta chámase
Lola

ten a tenrura nos ollos
mesmo, cando ela
chora.

agora o meu avó se empecina en me facer un ripio, pero segue sen querer saír, é o que está na cadeira de brazos comigo,

Ás veces das brétemas, xorden poderosas, altas cotas de pensamento, fitos que nos serven de referencia, permitíndonos intuír unha dirección.

Ou suxeito posmoderno (entre a estética e o consumo)

"…para que se consiga unha eficacia real nas formas de organización social cómpre a revisión permanente dos parámetros establecidos e que estes non se constitúan como sistema ríxido, fosilizado."

O xoves día 26 de outubro no Macuf presentouse o premio Ramón Piñeiro de ensaio 2005, ante unha audiencia minguada (sempre sospeito que hai fútbol) de asistentes.

A presentación correu a cargo de Luis Díaz, director de Unión Fenosa en Galicia e Vítor F. Freixans, director xeral de Editorial Galaxia, amen de David Barro e Manuel Outeiriño, os dous primeiros fixeron unha presentación “normal” pero cando David Barro remato a súa intervención unha ovación coroou a súa presentación, abstracta e desde unha ollada artística, Manuel Outeiriño non lle foi á zaga e cunha presentación máis literaria non exenta de humor logro tamén arrincar un forte aplauso (aínda que éramos poucos) aos asistentes.

De feito ese día había dous actos culturais que me interesaban en A Coruña e escollín este afortunadamente, fai moito tempo que non asisto a unha presentación dun libro que me enchese tanto como este de Rebeca Baceiredo “OU SUXEITO POSMODERNO” (entre a estética e o consumo) de feito foi o titulo do libro o que chamou a miña atención, pero tanto David Barro como Manuel Outeiriño contribuíron a acrecentar o meu interese polo.
Aínda non o comecei polo que non podo dar o meu parecer, se é unha continuación da presentación, o recomendo.

Unha orxía de brétemas

Unha orxía de brétemas foi a que tiven onte circulando polas terras de A Terra Chá.

Nun momento dado introducíasche na nube e durante un tempo, unha néboa difusa envolvíache impedindo a visibilidade, para sen previo anuncio saír dela e poder observala lambendo a terra á que se adhería, en ocasións exercendo de sutil manto de tul, que non impedía adiviñar a chaira sempre suxerinte coas súas lagoas, pero o máis espectacular foi cando o sol penetrando a brétema, cámbiolle o clásico cor leitoso dotándoa duns tons ocres que competían coas naturais do outono, acadando o clímax nunha cor dourado que convidaba a pasmar na propia contemplación, exercendo de motivo de reflexión e lembrándome a Merleau Ponty cando nos lembra que se necesitan polo menos dous elementos para crear, o sol e o auga en suspensión, alumaron na súa peculiar relación un elemento de ritmo propio, cunha cor amarela dourada que na súa acepción simbólica de sabedoría define ao que entendemos por natureza e á que non adoitamos atender debidamente, tendo presente que somos unha parte integrante da mesma.

Amenzo en "pena crespa" cun día despexado, moi claro e fresco, no val apréciase unha brétema que sento lonxe do meu ánimo, un sentimento bucólico percórreme despois de pasar a noite ao socaire da cheminea chisporreteando mentres dormitaba. Sento ganas de escribir pero hei de baixar á cidade a realizar unhas xestións, no camiño vou descubrindo novas miradas engaiolantes e máxicas sobre elementos coñecidos e xa moi vistos, sento ganas de escribir, describir e reflectir emocións e sentimentos.
O primeiro que fago ao chegar é tomar un café e no bar, regálanme coa samba jazz de Stan Getz, penso que un comezo de día tan marabilloso como este merece un esforzo pola miña parte para que teña un final soñado.
Niso estou

Acróstico Vocal

Acróstico Vocal

_______Afastas de ti o espazo que che absorbe e inunda.

_______Escoitas a túa voz, buscándoche debilmente na penumbra.

_______Inquieres ao silencio primeiro, despois xa che escoitas.

_______Obviando entón a nada, logo atopas a brétema.

_______Unhas veces recoñeces, queres collelo e esfúmase.

______________Atendes

___________________Entón

________________ ___ _ _ _Intimamente,

____________________________Oindo,

_________________________________Ululan.

volvín

Por ultimo na Coda, soa a Coca Cola, ¿non vos parece? di que propón engadir ás diferentes expresións poéticas que compoñen este poema conceptual, unha adicción, unida de forma inseparable á intervención fotográfica “Digresión Entropica”, a cal encapsuló para esta acción xunto cun sobre, no cal ía unha copia de cada un dos poemas visuais que compoñen a obra.

“TAT”, “Dialogo Enfático: fragmentos”; “Tetragrámaton”; “estudo (¡…¿”;“Mandatos”.
Xa vos os ensinarei

A cápsula á súa vez envolveuna nunha tea de feltro de cor amarela, (cor matricial no seu discurso poético chámao) (imos, como se envolvese chourizos) a cal a atou cunha cita de cor negra (símbolo da nada no seu discurso, di) susodita cinta será lacrada con lacre vermello, (cor materico no seu discurso poético).

E realizado cun rotulador indeleble azul (cor creativo no seu discurso) ira a inscrición:

POEMA CONCEPTUAL
Titulo: “INCOMUNICACIÓN" CODA
Firma

Como viu que estaba a facer isto, di que a inscrición e a sinatura poraa máis adiante, se o sei non lle deixo que entre na miña habitación.
Un bico para tod@s

con pluma allea

Poema conceptual: “Diexpresión”
varios días con exceso de actividade fanme atender ao que din outros cos que coincido.

http://www.laopinioncoruna.es/secciones/noticia.jsp?pNumEjemplar=2169&pIdSeccion=16&pIdNoticia=72295&pVar=1159596346958

Catro xinetes do Apocalipse na sociedade actual e unha coda

a competitividade:
que nos impele a tratar de ser non mellor, senón máis que os nosos iguais.

a présa:
que nos fai sentir que facemos máis por andar correndo.

a urgencia:
que nos impide atender o inmediato en aras do hipotético.

os mandatos sociais:
que nos din que temos que facer e como, ser delgados, ter cousas...

coda

a xustiza e a dignidade:
que obviamos por conveniencias espurias, e nos dirixen a obxectivos erróneos

Como o que me di agora o meu irmán, supera de sobra a miña capacidade de comprensión e vós xa sabedes que eu non son parva, o vou copiar o máis literal posible, farei algún amaño para que polo menos sexa lexible. Non sei que faría sen mín.
Na intervención fotográfica “Digresión Entropica”, di que propón a incerteza existente ante un conxunto de mensaxes, dos cales se vai recibir un só e que así queda interrompido o discurso básico expresado na foto de “Entropía elíptica” con diferentes obxectos e signos, propios da expresión plástica do seu discurso poético.
Digresión Entropica que posteriormente encapsula.

Histograma de barras

Estatísticas

Din no imperio, que a venda é a profesión do estatística, cada (x) noes aparece un si. E este si debe de compensar anímica e economicamente a negatividade do non. Este prefacio vén a conto porque…

Cae o meu blog no ranking establecido polo blogomillo por cuarta semana consecutiva e non se que facer, se abandonar a temática por onde ando agora en aras duns post que lle interesen máis á audiencia ou polo contrario, manter os meus intereses pola cría do somormujo lavanco, aínda que existen outras posibilidades, a saber.

1º interaccionar con máis blogs a fin de que me devolvan as visitas
2º decatarme cales son exactamente todos os criterios que se tocan para definir o ranking
3º introducir post compulsivamente a razón de varios por día ata saturar o meu servidor
4º reclamar a technorati, polos seus criterios de relevancia.

A competitividade pódeme, non me abonda con pór o que me pete sen que ninguén me diga "isto non vende", necesito subir na lista, comeza a ser unha situación prioritaria.
Non abonda con ¿que poño? senón como ascendo na escala virtual.

A realidade se escapa dos seus parámetros habituais dentro do tanxible, para se establecer dentro de cada cal, nunha virtualidade, dunha calidade superior á propia realidade virtual. Realmente resúltame abraiante.

Dúas exposicións interesantísimas a cincuenta metros unha doutra. Na primeira Eduardo Valiña.
Un amigo que avanza dende a súa investigación nunha evolución continua, un work in progress no que non perde a súa coherencia en aras do inmediato, mentres, asume novos formatos dende os que suxerir o seu discurso de busca.



É “PAPERBACK” un proxecto que desenvolven os tres museos de arte actual galegas, proxecto que sinto próximo, non só pola actividade de edición, que a sinto cercana. No proxecto tratanse unha multiplicidade de cuestións, das que me gustaría resaltar:

A desmitificación dos procesos creativos, entroncando segundo a miña crenza con Joseph Beuys.

Os tratamentos da información e a creación de conciencias de opinión ante a avalancha de mensaxes emitidas.

Por ultimo, a interacción manifesta dende o inicio do proceso, á relación final da obra coa realidade, un continuum enmarcado nun work in progess.

Ola, son Lola.
O meu irmán volve ás andadas e como polo seu cumpre agasalláronlle co unha cámara dixital, fai fotos a todo o que se move e ao que non, e di que é arte.

Eu dígovos o que di, aínda que vos advirto de que non sabe o que conta. En fin, vós saberedes.

Di que o primeiro que debedes de saber é que todo comeza cunha obra que se chama “Entropía elíptica” da que só dá dúas definicións.
ENTROPÍA: Medida da incerteza existente ante un conxunto de mensaxes, dos cales se vai recibir un só.
ELIPSE: Supresión dalgún elemento lingüístico do discurso sen contradicir as regras gramaticais.

Como eu estaba alí, vos podo dicir que tivo a chamba de facer unha foto, cando un amigo do meu avó lle ensinaba o video que confeccionara cuns cadros que fixera unha artista de verdade, tamén amiga do meu avó.

ISTO NON É UNHA PUBLICIDADE

Dos amigos sempre se fala ben, neste caso é unha cuestión de xustiza, e gabar algo que se vai presentar dentro de oito días parece un afago precipitado, pero a Eduardo Valiña, artista residente en Santiago, comprometido desde a coherencia persoal co seu traballo, é un artista ao que fai varios anos que sigo, dende que o coñecín como comisario da bienal Sarria Contemporánea.

A súa investigación lévao a diferentes presentacións plásticas nos que a natureza en tanto que se mesma e como territorio xoga un papel primordial na súa busca, o que o introduce nunha inmersión arqueolóxica da que volve con novas propostas construtivas, todas elas, arquitecturas esenciais.

En palabras do propio Eduardo.
“Reflexiono sobre o territorio (a relación do home co medio e a súa manipulación), as confluencias da cultura popular e a contemporánea. Ademais de utilizar a natureza como medio de autorrepresentación, a antropoloxía e a reinterpretación de determinados costumes e tradicións”.
Eduardo Valiña

PARA SEMPRE

14 setembro - 21 outubro

Inauguración: xoves 14, 20:00 horas
DF_ARTE CONTEMPORANEA

http://www.dfarte.com

Rúa de San Pedro 11, baixo

15704 SANTIAGO DE COMPOSTELA

Correspondencia Dixital II

Nunha Ccorrespondencia dixital que mantivemos (m p) e eu, me reprochaba que non utilizase nalgúns substantivos a arroba ou a discriminación positiva que evitase a linguaxe sexista, como por exemplo (os nenos van á praia, en vez dos nenos e as nenas van á praia ou @s nen@s van á praia) a verdade é que non me gusta ningunha das dúas últimas formulas aínda que de vez en cando as emprego.
Recoñezo que o noso idioma está concibido tal como se foi configurando, dende unha sociedade certamente machista, porén avogo por unha solución que debe de vir dada por un consenso de uso e dende unha ampla base social.

O longo de todo o blog, trato de usar unha linguaxe neutra e artificios dentro das miñas posibilidades, que eviten dunha forma clara.
1º) Unha linguaxe sexista.
2º) Unha postura de xeneiro.

Teño que dicir que é un exercicio complexo que non sempre resolvo con acerto, pois moitos séculos de rutina machista gravitan dunha forma sutil sobre nós.

Correspondencia Dixital: I

Ola (m), fai días que che teño na cabeza e hoxe que comeu (a) en casa, algunha asociación de ideas lembroumo. Como che vai todo, dentro do previsto?

Eu aquí sigo vexetando e sobrevivindo cos meus recursos e compromisos. Case che boto de menos no meu correo, hoxe estaba a revisar algúns poemas dos que están dixitalizados e que aínda non subín ao blog, che acompaño este, que curiosamente ten tres meses, digo curiosamente por que cando o lín crín que era máis antigo e porén forma parte do ultimo que fixen.

bágoas
aflorando
sen se verter

dor
que non mana

enquistándose
na
víscera

rabia
medo

soidade


Ola (s)
O teu poema fixome chorar:
Eu xa podo. Xa non quero que a miña dor siga enquistado e decidín "plantarlle cara" ao medo.
¿Acórdasche dos nosos diálogos? : Plantar cara non serve, se non actúas, me dicías... Eu mirei dentro de min, e decidín romper unha relación de XX anos. Creo que ti si es capaz de che imaxinar o dúro que iso pode chegar a ser: Un home bo que quere seguir adiante, e eu, morta por dentro, morta de soidade compartida. É como se fose a súa vida ou a miña.
¿Que sinto?...
Un esgazamento profundo. Pánico. Culpa. Máis culpa. Tristura. Preocupación. Máis culpa.
¿Que me sostén?: A esperanza de volver a ser eu, de limpar "a miña casa", de ser a dona das miñas bágoas e das miñas alegrías, de aprender a camiñar soa. Fai anos, tiña un lema: non enganes a ninguén, e menos a ti mesma... e deixárao tirado no foxo. Agora recollino.
Grazas pola túa carta. E polo poema. Non me esquecera da nosa correspondencia, varias veces tentei contestarche e non me sentín capaz. Pero estaba na miña cabeza facelo en calquera momento, e faréio.
Ojala, tamén en calquera momento, ti sintas que fas algo máis que sobrevivir. Falo, seguro, agora só falta que "o sintas".
Un beixo e ata pronto.

Afganistán, Irak, Líbano, Palestina, Vietnam… Urquiola, Andros Patria, O casón, Mar Egeo, Prestige…

Non sei se cando medre terei as cousas tan claras como agora, sei quen me queren, vou por cultura e educación entendendo o que é bo e o que non, tamén xogo coa miña propia actitude para interaccionar cos demais e alcanzar o que desexo, teño moi arraigado o sentido de xustiza e sen ter tampouco que definilo asimilo o concepto de dignidade, aínda non entrei nas escalas de motivacións polo que algunhas cuestións se escapan do meu entendemento.

Iso fai que aínda non saiba, a pesar de que o meu avó mo repite, que o meu “natural” non está concibido para unha sociedade de mercado, na que van primar en moitas ocasións intereses económicos que poderán perverter a miña natureza máis prístina, o meu avó di, que a evolución social á que estamos a ser empurrados por un capitalismo perverso, é demasiado rápida e que a educación en valores resulta entón esencial para poder asimilar un sistema, que se non se controla, tende a evolucionar como un cancro, que establece unha medra masiva e desordenada en todo o corpo social, manifestándose en todos os estamentos do mesmo, que chegan a entendelo como “normal”.

A présa, a irreflexión, a cobiza, o desacougo, a depresión… se van así convertendo en perigosos compañeiros de viaxe que desestructuran o noso pensamento, xerando unha disfunción no magma de orde caótico no que nos desenvolvemos.
A verdade é que non entendo nada, pero segundo mo conta o transmito.

¡LUME! www.ardegaliza.info

Descubrín fai uns días unha exposición na Fundación Luís Seoane que me engaioló, “entre a palabra e a imaxe”.
Ten obras entre outros creadores, de Joan Brosa; Antoni Muntadas; Eva Looz; Jaume Plensa; Jorge Barbi; Helena Almeida…
Para alguén que como eu pensa que neste tipo de traballo ten un valor relevante a poesía, así como o tratamento do concepto e o silencio, como un espazo semiótico onde a orde do caos se fai presente, e que ademais ten a crenza de que a voz como expresión da idea é o máis alto dos símbolos, foi unha experiencia do máis gratificante, estiven xa en dúas ocasións e soa espero a oportunidade para volver a pasmar con ela.

a maiores e... para os máis novos














e que dicir... ¡NUNCA MÁIS!

LÍBANO

Manolo Millares; Homúnculo 3

As arpilleras conforman un corpo, deslavazado, esgazado, roto, que Millares chama Homúnculo.

¡Homes!…


---------Típicos tópicos

---------resolutivos divos,

---------válidos únicos

---------cínicos místicos,

---------físicos, psíquicos,

---------límbicos, máxicos,

---------éticos, páticos.

---------Lóxicos idos

---------perseguidos vivos,

---------pálidos híbridos…






------------------------------¡Mortos!


Aínda que sexa mirando á poesía, desviar a ollada da guerra, déixame unha sensación de ignominia que cerna a miña dignidade persoal.
O terrorismo de estado non pode estar xustificado por uns medios, dependentes dun poder económico que nos anestesia a capacidade de horror.

Entropía Poética


Un dous tres catro

------------ ------------Todo está cohesionado

un dous tres catro,

------------ ------------a música celta o fado

un dous tres catro,

----------- -------------a física o xeado

un dous tres catro,

------- -----------------a virtude o pecado

un dous tres catro,

--------- ---------------sincretismo pareado

un dous tres catro,

----- -------------------asociación de ideas o cadrado,

un dous tres catro

------- ----------------o dous o catro

un dous tres catro

------ -----------------o vinte e catro

un dous tres catro.

------ -----------------Dialogismo drapeado

un dous tres catro,

--------- --------------poema obxecto varado

un dous tres catro,

------- ----------------a melodía do cadro

un dous tres catro

------- ----------------matemática do piano.

Un, dous, tres, catro.

------- ----------------Autorretrato.


Se algo me incordiaba do blogger, é que para poder deixar (brancos / espazos) nos poemas, teño que pór raias que ao final perverten visualmente a miña intención, chegando a facerme non ver o poema.
Onte e como por casualidade, X resolveu no seu espazo esta incomodidade coa que me estaba a encontrar, e por fin dei coa solución.

Aínda baixo a conmoción dos horrendos ataques imperialistas da estrela e participando doutras reflexións, como a de muralla no post anterior ou a moi ponderada de A. Lombao e na completa seguridade de que o terrorismo de estado xa estimou o beneficio a obter antes de lanzar uns ataques tan desproporcionados, a miña ollada diríxese consternada á poesía.

un desexo
Obra: (Vuelve / volve) Jaime Luís Martín

Na marxe:
O meu maior repudia polo horror do ataque imperialista da estrela.

TONY CRAGG

"untitled" ¡un luxo!

O século XX segue dando moito xogo, se Artransmedia 2006 merecía a pena “sen título”, é un luxo, o número de movementos artísticos que mostran é similar, aínda que a colección Berardo dispón nos seus fondos dun número máis amplo, ademais a función educativa é vital e aquí está contemplada, mentres que por problemas de programación en Oviedo non, outra das diferenzas estriba en que as obras de artransmedia, foron realizadas por artistas en residencia, non adquiridas.

Só un pero. O excelente texto de David Barro no catalogo, non está en galego, o custo, se cadra, aconsello que mellor só en castelán e en ingles.

A miña nai dime que non teño por que contalo todo e o meu avó que o que diga, ten que ser verdade, e se os demais o comprenden mellor.


Quero dicirvos que onte foi o meu aniversario, cumprín dous anos e quixese tervos cerca, o meu avó regálome unha moto coa que percorro todo o corredor da casa e é o que máis me gusto.
Moitos beixos, Lola

Estase a desenvolver en A Coruña o 2º Foro Internacional de Fotorreportaje e Sociedade, o nivel que ten este ano parece superar de sobra o do ano pasado, situándose sen moita alharaca, como unha referencia internacional.
Reve!a, que este ano está dedicado aos territorios en conflito, contou onte con Jon Sistiaga e Alfonso moral como ponentes nos debates, mañá intervirá Santiago Carriño e o próximo martes, Manuel Rivas e Adrian Evans. Todos os debates están moderados polo xornalista Carlos Vázquez.

APOIO a DÍAZ PARDO
Fai moitos anos, unha persoa á que o meu avó coñece moi ben e que naquel momento dirixía unha estrutura comercial de venda directa a nivel nacional, propuxolle a Díaz Pardo a posibilidade de comercializar unha louza en exclusiva seguindo os parámetros que entre outros, utilizaba a Cerámica da Cartuja de Sevilla.
Isaac declinou esta opción aducindo basicamente dous argumentos,
1º) Era conculcar a filosofía na que se baseara a empresa ata entón, que xa tiña a súa particular forma de comercialización.
2º) Habería que redimensionar a empresa e iso iría en contra da filosofía da mesma, se os posibles investidores non asumían o punto primeiro, dentro do cal estaban contemplados os aspectos sociais e culturais da mesma.
Sargadelos e Cerámicas dó Castro, parecen un exemplo de desenvolvemento sostido e cando menos, eran / son, unha llamita á que mirar.



Coñecín a Isaac Díaz Pardo fai 14 anos cando me empeciné que quería unha cunca de café e un prato firmados polo, cuestión que o non entendía ben e que logrei a base de insistencia.
Despois, coincidimos máis veces…
Hoxe tocaba “sen título”, pero isto ( http://mestreisaac.aduaneirossemfronteiras.org/ ) é máis urxente.

Poesía Objetual: "Diálogo con Debussy (Arabesque)"

o meu irmán e o meu avó se alían outra vez.

noite

primixenia
matricial
amarela

radiante

lurvaz
o lume
máis longo

noitemeiga

Pensando nos que non poidades ir logrei que o meu avó (que parece que non quere traballar) vos remita a outra paxina onde se poden ver algunhas das obras de Artansmedia 2006.

O mércores o meu avó estivo a falar en persoa con Marinha de Allegue. A satisfacción que ten creo que lle impide levarme aos bambáns e atenderme como debe, di que coñeceu a unha persoa excepcional, que é igual a como a imaxinara polo seu blog.
Que se ten unha charla amena, que se lle explico moi ben a obra de artipractor, que se sabe moito de música… a verdade é que me está aburriendo xa.

Ademais estivo a comer nun restaurante deses que non teñen televisión e onde di que se pode falar sen pegar voces, ¿falar de que? ¡non viu o partido de España! e cando a miña nai lle preguntou por teléfono non sabía nin quen xogaba.
O meu avó vive noutro mundo, coido que os anos lle están a comezar a pesar, non se se deberíamos de lle levar ao medico.

ARTRANSMEDIA 2006

No ultimo post cedín espazo e palabra aos medios e ao articulo de Julia Barroso que serve de introdución ao catalogo da mostra. Hoxe quero chamar a atención de dúas perspectivas que entendo como complementarias e que aínda manteñen unha dicotomía no seu tratamento, a pesar das declaracións explicitas de moitos centros de arte actual.

Os museos deixaron de ser o espazo onde se concitan as musas, para se converter en espazos onde se constrúe dende a acción educativa e pedagóxica, a ollada actual dos espectadores, que en non poucas ocasións manteñen unha ollada acrítica sobre unhas obras, cuxa natureza é pervertida pola propia sociedade do espectáculo, tal como reflexiona Guy Debord.

Por outro lado, unha parte dos centros de arte actual máis comprometidas propugnan que os mesmos sexan centros de creación onde os artistas dispoñan de espazos cos medios necesarios que lles permita desenvolver a súa actividade creativa. Curiosamente estas dúas últimas premisas non sempre van unidas.

O que non deixa de ser sorprendente é que primeiro desde Paris (Poully) e dende Jarnac despois, fai xa 25 anos e cunha intuición fóra do común, un grupo de tres persoas establecesen na Fondatión Danae, as condicións necesarias de creatividade e investigación, cuns artistas en residencia, case descoñecidos naquel momento e que entronquen cos parámetros máis innovadores das presentacións museísticos da arte actual.
Cabe reseñar que o máis mozo e o que aínda queda vivo, daquelas tres persoas que iniciaron esta andaina, Acindino Quesada, segue sorprendendo pola súa capacidade á hora de presentar as obras e establecer os parámetros polos que desexa que avance a súa creación, por que asi hai que entender á Fundación Danae.

Di Manuel Segade Lodeiro
“Unha acción comisarial consiste, ante todo, en organizar un discurso do que resulte unha selección”
“Unha colección inmóbil non ten sentido, á parte da súa medra continua, debe facerse accesible e darse a explicar”
“A condición principal dunha colección é a súa alteridade: a súa continua evolución, o ser móbil por prestable, a súa medra tamén en sentidos superpostos, ao ir sumando relacións a medida que se desprega por diferentes espazos… Toda colección ten algo de heterotopía: un lugar do outro, non utópico, non posposto, senón posible de vivir”.

Artransmedia é o acrónimo, resultante de unir tres conceptos; Arte, Transversal e Intermedia, definindo con exactitude o espírito de Danae, que dende a súa filosofía entende que no cotián e no individuo, susténtase a acción e por ende a arte, e cando na creación, polo menos se utilizan tres disciplinas artísticas, aparece a transdisciplinaridade, posto que as obras van máis alá das propias disciplinas, Dick Higgins o define como Intermedia.

Resalta entón, o carácter transversal da arte así concibido, que non só atravesa, senón que une e referencia, establecendo uns novos parámetros de diálogo nas investigacións nas que cada cal esta inmerso, historia, filosofía, creación artística e realidade van unidos, xerando de facto unha nova lectura, unha verdadeira palinsemia.

Artransmedia 2006 móstranos a cultura na súa materialidade, aquí expresada a través dunhas obras, que dende o seu estudo semiótico e ao longo do percorrido, permiten revisar 12 movementos artisticos do século pasado e fan da presentación, un analise da arte do século XX cunha ollada actual, onde os pensamentos de Michel Foucault “facer arte da propia vida”, Barthes, Baudrillard, Merleau ponti “O aceno revela a esencia” ou Deleuze, están presentes nunhas reflexións estéticas, da base ética no que se fundamentan.

Acindino Quesada, a través da Fundación Danae, fai 25 anos que dá resposta aos parámetros nos que se están a tentar mover con dificultade aínda hoxe, os centros de arte.

merece a pena

Exposición fondos Asociación DANAE Dende o 8 de xuño no Edificio Histórico
Horario de visitas: luns a venres de 11.00 h a 14.00 h e de 17.00 h a 20.30 h sábados: de 10.00 h a 14.00 h.
Organizan: Universidade de Oviedo e Consellaría de Cultura, Comunicación Social e Turismo do Goberno do Principado de Asturias

A exposición que se ofrece ao público na Universidade de Oviedo é unha mostra escollida para a ocasión dos fondos da antiga fundación Dánae, constituída en París nos anos 70 e que hoxe dirixe e trata de levar a bo porto en Asturias o seu xestor, Acindino Quesada.

El, xunto cos seus colaboradores en Francia , xa falecidos, levaron a cabo un labor de promoción da creación artística dentro do marco da discusión e comprensión filosófica tanto dos procesos creativos como, sobre todo, dos conceptos teóricos da creación de cada artista, das implicacións sociolóxicas das súas actitudes.

O estar fóra dos mecanismos de mercado foi unha dos seus sinais de identidade. En liña coas actitudes do movemento fluxus pero aberto a correntes conceptuais que sincronizan co seu sentido filosófico, lúdico e crítico ao tempo, a colección non é froito dunha actitude acaparadora por motivos extra artísticos, tan ao uso por non dicir que dominantes, da arte, nin especuladora.

Moi ao contrario, os artistas que conviviron na fundación foron deixando as súas pegadas en forma de obras, conscientemente ás veces e outras de maneira casual, chegando a constituír un fondo vivo e inesgotable.
Vivo, porque nace como produto da acción e da súa proxección integral destinada ao dinamismo.
Inesgotable, porque os fondos non se limitan á súa presenza física, senón que, sobre todo, son unha fonte de novas propostas.

Coa incorporación de valores novos para a colección, a base de artistas presentes en Asturias con traxectorias destacadas, como xa fixo en Pedras Brancas a propósito da exposición de edicións de artistas, a exposición corrobora esta liña de medra paulatina e espera momentos decisivos para o seu posterior destino: posibles intercambios, afianzamento da colección de base no contexto asturiano, contacto co público xeral e universitario en particular, entre outras posibilidades.
Que estas iniciativas cheguen a bo porto.

Julia Barroso Vilar Catedrática de Historia da Arte. Universidade de Oviedo

http://www.elcomerciodigital.com/pg060609/prensa/noticias/Sociedad/200606/09/GIJ-SOC-169.html
http://www.lne.es/secciones/noticia.jsp?pNumEjemplar=1298&pIdSeccion=46&pIdNoticia=413268
http://www.lavozdeasturias.com/noticias/noticia.asp?pkid=277444

A propósito de Curators; Comisarios e outras faunas

Vén isto a conto, por que no proceloso mundo da arte, como noutras accións da vida, non todo vale.

Realmente hai profesionais, que non só cobran polo que fan, senón que profesan, no sentido máis relixioso (religare, volver a unir aquilo que estaba separado) do concepto profesar, aquilo que realizan. Bos profesionais, que sen perder de vista o momento actual, saben que é o que teñen entre mans e tratan de non ser eles os artistas, dando como os bos mestres o protagonismo principal aos seus naturais depositarios, neste caso os creadores.

Hai dous personaxes dentro da inmensa nomina de comisarios que pulula polo mundo da arte que me resultan especialmente próximos, precisamente por estar atentos ao que pasa ao seu arredor e presentalo de forma accesible.

Isto require unha dose importante de sinxeleza, honestidade e profesionalidade, esta ultima en todas as súas acepcións. Gloria Moure, cativoume durante a súa etapa no CGAC, aínda que recoñecéndolle os seus erros, a súa actuación nese tempo e nese lugar téñoa por modélica, en canto a Vicente Todolí, á sazón ocupábase do IVAM facendo do centro un lugar de referencia para os incipientes espazos dedicados á arte actual que comezaban a desenvolverse nun mundo da arte en España no que calquera cousa que se separase da pintura, aínda estaba anatemizada e non tiña eco inmediato.

Hai comisarios con criterios claros, mesmo desde a asintonía, coas dificultades que iso implica e que saben levar as súas propostas adiante dende a conciencia de estar a prestar un servizo á comunidade.

O meu avó lévonos de viaxe á miña nai ao meu irmán e a min, no transcurso da mesma, a miña nai quixolle ensinar un mosteiro e unha igrexa do románico tardío en San Antolin de Bedon, Asturias. Nun contorno espectacular ao lado da praia do mesmo nome, alí fixemos unhas fotos e o meu avó caeuse polas escaleiras de entrada á igrexa, a miña nai que o viu tirado no chan cría que estaba a buscar unha luz máis adecuada para facer unha foto, non pasou nada, pero o meu avó estivo moito tempo queixándose.

O cabalo aínda se esta rindo.

Poema conceptual: “Voz do intersticio”
Homenaxe a Joan Brossa

Na complicidade

da palabra,

co aroma da luz

da tarde,

vín a súa ollada,

sentín o seu olor…

Bágoas de soidade.

MUSAC

Visitei recentemente o Musac, espazo que vén precedido polo bo quefacer dos seus xestores, ao rematar a visita, unhas imaxes e uns artistas resoaban con máis forza na miña cabeza, pero por riba destas obras xurdía un rumor difuso producido por unha plástica sen ningunha cohesión entre se, a sensación que tiña, era de que os tres comisarios encargados da presentación, cal directores de orquestra dirixindo cada un polo seu lado, lograran non conxugar as diferentes propostas, producindo un ruído exento de toda polifonía que xustificaban na complexidade do momento presente e a dispersión e inmediatez da vida actual, trasladado á creación.
Me acorde entón da estética relacional, pero non existía a participación do espectador ou a acción en vivo e en directo que xerase as necesarias interaccións ou interferencias.
A sensación ao saír, xerábame unha certa rabia, pois sentía que o espazo deglutera as obras, estas só tiñan importancia como elementos de dito espazo, fóra do cal, parecería que non terían razón de ser.
Unha perversión (que non se pode xustificar desde a mestizaxe e a globalización), á que se chega segundo me parece, ao non buscar o diálogo das obras presentadas cos seus colaterais e co propio espazo que as contén.

Respecto ás cuestións suxeridas por Desorde e Náufrago , no post de abaixo.

Xa case non me acordo cando lín a Marcuse, seguramente as súas palabras quedarán gravitando na miña alma cos doutros pensadores e de vez en cando se manifestan xuntas, sempre novas, sempre renovadas, sempre suxerintes. Dende outra ollada.

O caciquismo, tal como o vexo en Galicia, algo máis azoutada que noutros lugares por esta lacra, estase a manifestar como unha solución de continuidade na que os políticos deben de vencer mesmo a presión dos propios cidadáns, que en demasiadas ocasións se achegan a eles desde a submisión, é entón cando o político (que tamén está a pescar votos) debe de superar a tentación de caer en aspectos paternalistas, para se mover nun rol ético de deberes e dereitos, en suma de xustiza, pero… a carne é débil e xa se sabe o que din que dicía (o díxome, díxome… segue a funcionar) certo político que está enquistado no seu feudo.

“A os amigos, ponselles o c. aos inimigos dáselles polo c. e aos que non son nin unha cousa nin a outra, se lles aplican as normas con total inflexibilidade.
Unha aperta

Poema conceptual: "Interferencia; Nunca máis"

SOCIEDADE CIVIL (2)

Manteño o convencemento de que vivimos nunha mala democracia, non abonda pensar que saímos dunha ditadura ou que son peores outras, á nosa é optimizable e realmente o que falta é vontade política para alcanzar o mellor, sen resultar freados por ese axioma de “o mellor é inimigo do bo”.
As listas abertas son unha opción válida á que parece que lle teñen temor. Os grandes partidos están de acordo no que lles convén e impiden que en circunscricións pequenas, se estableza outro sistema, por que beneficiaría aos partidos minoritarios. A isto unese o agiornamento dunha cantidade importante de políticos, que deixaron de servir ao pobo que lles voto, pero que non poden deixar de servir a quen lles nominó.

Só de pasada lembrar os diferentes casos de corrupción confesos, o nepotismo dalgún dirixente ou a homoxeneización á que se somete á sociedade, mediante a manipulación soterrada dos medios.

Hai que pensar que a unha poboación de 40.000.000 de habitantes a dirixen uns partidos maioritarios que recoñecen en torno a 700.000 afiliados cada un aproximadamente, nun bipartidismo de facto como é o o noso , impón o seu criterio unha poboación menor do 2%. Na anterior lexislatura e desde un neoliberalismo que considero daniño, privatizouse parte do patrimonio de todos e reducíronse / endureceron as prestacións sociais, sen que os axentes sociais, levantasen moito a voz.

É dicir hai un número moi alto de persoas que non están no poder, o cal, anestesia ás asociacións de veciños, culturais etc. con subvencións para os seus proxectos, creando nalgúns casos clientelismo. Noutros, sitúa aos seus afiliados nos postos dende onde controlase a institución, asociación, etc. e algunhas entidades algo máis díscolas, tontean co poder a ver que cae…
Por iso cando o sentimento colectivo de Nunca Máis, invadiu Galicia, contaxiando ao resto do estado, sentín, que algo diferente se estaba gestando e que dende aí poderíase establecer unha nova dinámica social.

Coido, que as estruturas políticas, teñen que estar esporeadas por unha Sociedade Civil que se manteña vixilante, descoñezo a formúla de articular esta situación, pero o que é seguro, é que é a Sociedade Civil, quen ten que marcar o ritmo e esixir aos partidos, que respondan, dende o seu compromiso e responsabilidade, co pobo que lles deu o poder.

Me remiten esta nota de prensa como a moitos outros blogueiros, co rogo da súa difusión.
[Rdl06] Xornadas da web galega na Facultade de Ciencias Sociais
O martes 23 de maio ás 16.15h terá lugar a IV Edición da Resaca
das Letras [RdL06], unha xornada de reivindicación da Internet en galego
na que terá lugar unha mesa redonda onde intervirán persoeiros do mundo
da web e da comunicación de Galicia. AFacultade de Ciencias Sociais e da
Comunicación de Pontevedra acollerá este acto na aula 7, e terá como
convidados a Luis Álvarez Pousa (director de Tempos Novos e profesor de
xornalismo especializado na Universidade de Santiago), Marcus
Fernández (xestor web do diario tecnolóxico Codigocero.com), Carlos
Santiago (escritor e membro de Arredemo e Burla Negra), Berto Yañez
(fundador das plataformas de interacción social en Internet, Aduaneiros sem
fronteiras e Chuza.org) , María Yáñez (directora de Vieiros.com) e Amador
Loureiro(dorfun.bitacoras.com).
Para mais info:
Bernal Rúa Fernández Tlf. 647 573 579
Andrés Rozados Lorenzo Tlf: 605 076 908

Pescudar

o sentido

primixenio

das palabras,

nomealas

de novo,

resignificarlas,

iso,

coido,

é poesía.

Poema conceptual: “Costa dá morte blues”
Homenaxe a Manuel Rivas

Di o meu avó que todos os obxectos que compoñen a obra foron recollidos no contorno de Corme e Laxe, mesmo os estróbilos de piña.

Bolivia é mais…

A ritualización é unha cerimonia para facer visible os desexos e as intencións a ollos de terceiros sen ter que matizar as posibilidades ou os inconvenientes reais.

As relixións sostéñense dende os ritos onde fan visualizar aos seus fieis, aquilo que despois lles vai soster na fe.

As folgas que se producen polos traballadores nas sociedades de mercado, teñen este compoñente ritual.

Que o presidente do país máis pobre de América do Sur, quixese ritualizar ante a súa propia poboación (na súa maioría analfabeta) as súas posibilidades e á vez facer un chamamento ao diálogo ás empresas multinacionais que están posicionadas nunhas condicións extremadamente vantaxosas, parece razoable.

Os idiomas que manexan as multinacionais non acostuma ser o mesmo que o que manexan os interlocutores sociais e cando o é, están a tentar impor unha situación que lles convén, disfrazada habitualmente polos eufemismos, no idioma do outro.

Aquí temos exemplos dese habito na deslocalización de empresas, acostúmanse reproducir sempre os mesmos pasos, habitualmente dende o paternalismo, primeiro enfatizan a súa actuación dende a acción social, seguidamente perciben axudas do goberno en cuestión e por ultimo cando a situación non é propicia para os seus intereses, se van sen devolver o que percibiron, a reubicarse nun novo lugar.

Non deberíamos de esquecer que o indíxena, o emigrante e en definitiva os desprotexidos, somos todos.

A miña nai di, que non é bo esquecer o que pasa no mundo, nin dende que premisas van sucedendo as cousas.

Poema conceptual: "Ountis"

SOCIEDADE CIVIL (1)

Dí Jean Starobinski nun famoso ensaio sobre Rousseau que a Máscara “E a fantasmagoría que serve para describir a irrefreable distancia que desequilibra o axuste entre o ser e o parecer, o veo que se coou nas conciencias, a corrupción que se manifesta en forma de espectáculo e que non só pervirte a natureza do home, senon que a volve irrecoñecible”.

Hoxe en Galicia, unha sociedade civil moi activa e con un sentido ético altamente desenvolvido, propiciou unha actitude que non por normal é menos chocante nestes momentos de máxima homoxeneización á que estamos sometidos polos mandatos sociaís e os fíos do poder.
Interferindo primeiro, ante unha actitude negativa cara a unha realidade, e mantendo vivo no cotián, un recordatorio ó poder, dos deberes que teñen có pobo que democráticamente os elixiu, non permitíndolles exercitar ningún tipo de manipulación, que enmascare o dereito lexítimo do cidadán a ser ben gobernado e tratando de que a verdade resplandezca en toda a súa magnitude.
Como dí Manuel Rivas no seu manifesto contra o silencio “... Emitimos contra a mercadoría perigosa da mentira... E rescataremos a verdade...”
Esa verdade esencial, dignificadora, que compartimos todos os seres humanos e que cando non lle poñemos unha máscara fainos libres.

Este texto está escrito e publicado polo meu avó no momento máis álxido da catástrofe do Prestige, cando sufrimos os “hilillos de plastilina” e outras lindezas, hoxe cre, que non só segue tendo vixencia, senón que dende unha sociedade concienciada, a esixencia debe de ser continua.

Cabeza de Nereida "Galatea"

3) O meu avó ten recortes de papel con textos de xente que admira, nos dous post anteriores eran de Luis Seoane, pero eu sei que tamén admiraba á súa muller, a Maruxa, que en todo momento camiñou ao seu lado, nin diante, nin detrás, foi por riba de todo, a súa amiga, a súa compañeira, un luxo para ambos os dous, di o meu avó.

Priapo (Falocarpo)

2) “…elementos simples que carecen de significado estético para a maioría, que os ven distraídos da súa posible beleza…” Luis Seoane

Jano: “A”

1) “A secreta individualidade das cousas, a que se desprende naturalmente delas sen a busca previa do artista, a beleza escondida que se deduce dos obxectos habituais e desdedeñados fóra da súa practicidade, que rodean o home… ” Luis Seoane

DÚBIDA

¡Manter a certeza!

¿Por que?

Se na miña dúbida

está a túa razón,

a miña capacidade

de escoitar.

O diálogo.

A vida en suma.

Dimanación Metamórfica

Os presentes poemas obxecto, foron realizados dende diferentes olladas e en diferentes momentos; pertencen por o dicir así a diferentes series que se distinguen entre se polo tratamento de fondo e dende algunha perspectiva polo tratamento plástico, aínda que intrinsecamente ningún deles esta manipulado, limitándome exclusivamente a escoitar que me dicían esas naturezas e mediante o dialogo con elas (tal como expresei ) deixalas manifestarse a través do meu propio discurso de busca.

Náufrago, ofrécenos a palabra máis fermosa do Galego.
Aproveito para lembrar o poema Verbas.
http://amotemoito.blogspot.com/2006/02/verbas-recollo-as-verbas-da-lngua.html

Venus Oestrimnica

As pequenas venus tales como a de Grimaldi, a de Willendorf, a figura Ginemorfa de Llamoso, en Belmonte, as das Cicladas e tantas outras, dalgunha maneira suxírenme a Venus Oestrimnica.
Son, na marxe do que di o dicionario para Venus, unha expresión dunha realidade moi profunda, que alude ao segredo do universo, en definitiva posúen unha dimensión sagrada, son, “imaxes do invisible” a maneira en que o invisible, é dicir, o desexo, a esperanza... faise forma.
É Oestrimnica, por querer darlle unha situación ancestral nunha época da historia e nun lugar, onde por utilizar a madeira, a posibilidade de que nos chegue algún vestixio ata os nosos días é máis ben remoto, ao degradarse esta.

Metopa Oestrimnica

Rufio Avenio, na súa Ora Marítima afirma que existe un país, “o dos Oestrimnios” (versos do 154 ao 157) que son habitantes do noroeste peninsular e que quedaría completamente deserto por causa da invasión dunha praga de serpentes. Algúns autores, creron que estas serpentes eran en realidade os celtas Saefes que tiñan aos ofidios por animal totémico. Avieno, denomina á península no seu conxunto, Ophiusa (país das serpentes)

Pecio

Son os pecios o resto dun naufraxio; naufraxio ao que todas as naturezas estamos abocadas.

Marea

Se algo me chama ata o punto de o perseguir, é a mar, nexo entre territorios, correo de suxestións manifestas, o seu olor a algas, iodo e salitre, a maxia da ilusión do horizonte, os seus cambios de cor desde o amañecer ao solpor, o seu diferente animo expresado no seu comportamento, a ofrenda coa que trae a terra os restos que vomita, pecios, que conforman na súa memoria a súa propia historia.

Ás veces as cousas véñenche, non é necesario forzar nada, así, ía eu encontrando restos que me dicían, que sentía a necesidade de coller, de rescatar, de atender á súa chamada na espera de entrar en diálogo con eles, se é que este se producía.
Algúns foron dicíndome, con outros non establecín aínda contacto e escoito con atención calquera murmurio, na esperanza de que nalgún momento conectaremos.

Dalgunha maneira, memoria recollida no litoral galego que vive no meu.

Vouvos ensinar máis poemas obxecto que dixitalizou o meu avó, que diso non sabe moito, lle falta pouco para ser analfabeto funcional

Nadar contra corrente

Escoito os meus silencios,

tapados polo run run

da miña razón

ou a couza displicente

da miña rutina.

E penso:

Para que este intre de busca;

momento de sentir,

de querer atopar,

albiscando,

case só entrevendo

un débil escintileo do fulgor,

se despois toda a vida

che empurra, che afasta,

do inefable.

Presentouse en A Coruña os actos conmemorativos do 75º aniversario da II República.
Por outro lado chegoume o programa dos actos que se van celebrar en Lugo con este motivo.

O meu avó é republicano

Estes días como comezou a tempada, xorden alegacións en contra da caza de focas, foi Brigitte Bardot a primeira personalidade en empurrar un movemento desta índole, logrando que se deixase de matar ás focas bebe, que agora… Quedan orfas.
Temos os humanos unha sensibilidade a flor de pel para algúns temas e facemos oídos xordos a outros, que ao meu modo de ver son a causa real de moitas das accións que pasan.
Somos unha especie depredadora, de alto risco para as demais e mesmo para á nosa e dunha gran eficacia, estamos a azulexar a natureza e seleccionamos especies para o noso consumo e diversión en detrimento doutras que desaparecen, rompemos o equilibrio ecolóxico e a biodiversidade cando pensamos que nos convén, aínda que esta conveniencia sexa só inmediata e na maior parte das ocasións exclusivamente económica.

Os homes, eses seres complexos, temos unha memoria selectiva e acomodaticia, que nos permite movernos en “ollos que non ven…” Que non nos pase nada.

Gústame ler a varios articulistas, pero hoxe fágome eco de un pola súa

a) forma de presentar; entrañable e lírica
b) tratamento; correcto e sen ofender
c) contidos; esclarecedores e mesmo didácticos

É, Andrés Cepadas.
O que di, entendo, que debe de ter a máxima difusión e repercusión, nunha sociedade que en moitas ocasións parece carente de valores éticos.

“Que sean los últimos”

NOROESTE

Rosa de pedra,
ramallete de estrelas;
luz. Compostela

Coñezo a Veloso a través do seu blog, seus comentarios e “Os de Silvaoscura”.
Rematan de lle conceder o Premio Risco de Creación Literaria.
Vaia dende aquí a miña homenaxe a unha persoa que na súa modestia di que é un aspirante a escritor, cando hai tempo que é unha realidade tanxible, un escritor como a copa dun pino que nos deleita co seu blog de forma cotiá, obviamente mercarei a túa novela.
Noraboa e gracinhas polas túas verbas

Hac Luce

Entendo os faros como unha metáfora de vida, de coñecemento, eu teño adoptado un que ocupa un espazo telúrico, dunha enerxía que me chama.
Cada vez que teño oportunidade acudo á súa chamada e nos solazamos na contemplación mutua, sabe que ao seu carón, descubrín esa vella triloxía de verdade, beleza e bondade, polo menos a miña, e o como bo mestre, me mostra o camiño, convídame a camiñar.

Big Bang

Ás veces Vigo coas súas carreiriñas traseiras, polas que se circulaba máis rápido que polas arterias principais, me facía sentir, que unha cidade vive no substrato da outra, nun estado latente de forzas do que remataría por xurdir poderoso un big bang, que se expande…

Asubío

O arpegio que emite o afiador na súa chamada é un dos sons que aúna as lembracións dun tempo, dunha profesión, dun territorio, dunha necesidade.

E dende esa paleta musical, achéganos a un mundo diferente, un universo cheo de posibilidades insospeitadas.

Sepulcro Morfolóxico

É bastante probable que as laudas sepulcrais de Santa Maria a Nova estivesen presentes ao confeccionar este poema obxecto.
Din que na fundación de Noia, tiveron que ver os descendentes de Noé.
Se o ánima infunde o ánimo, ningún lugar como este, que dende o seu asentamento inicial ata os nosos días vai deixando vestixios como as laudas, que nos revelan o carácter efémero dos seus moradores, a pesar da súa suposta liñaxe e das obras que xerminaron no lapsus de tempo que denominamos vida.

O meu avó decidiu facer uns novos textos para estes antigos poemas obxecto.

Levidades prendidas

da pedra
da que manaron

fai evos,
agora

na procura
da esencia.

Brétemas.


Coido que cada palabra é en esencia, bela en se mesma, e súmome á iniciativa de A Canción dó Náufrafo.

Materiais;

horadados

para configurar

espazos.

Medulas;

xeradas

pola palabra

na conciencia.

Poemas;

na procura dó futuro,

silueteando

o pasado.

Encontrei no forro do caixón da mesiña de noite estes poemas do meu avó.

Onte tomei unhas copas nun intento de anemiar a conciencia, pensando que nese estado de percepción me sería doado afastar ás miñas pantasmas que me estaban a acosar. Logrei que me inundase a canción “what now my love” en versión de Frank Sinatra e Aretha Franklin e lembrar un articulo que lín fai uns meses, que se titulaba amore. Esta mañá espertei con dor de cabeza e depresión.

Di Acedre catro post máis abaixo, que esta moi mal botarlle a culpa aos demais e ten razón, esa non é a miña actitude, a que persoalmente manteño en todas as ordes da vida, polo que decidín aclaralo algo máis.

En anacos dende O Gran Sol, xa inclúo unha reflexión sobre a multiplicidade de “yoes”, evidentemente non eran exclusivamente os que aparecían alí reflectidos.

Algúns deles séntense unha nena, un neno (ollo, non confundir co nen@ que todos levamos dentro), se ven como unha nai ou como un avó e deciden manifestarse, mentres que outros agardan en silencio, nun ruidoso silencio dentro do meu.

Por certo teño unha dúbida Yoes en galego sería Eues?

Nunha conversación que tiven onte, salio o tema de que a vida era unha cuestión de orientación, tanto nos momentos bos, como nos malos, sendo o sensato tentar alongar o máis posible os primeiros e recortar os últimos, pois os dous son inevitables ao longo da vida, logrando así un maior acougo e unha levidade maior da alma para o trato das cuestións cotiás, facendo do proxecto de vida de cada un, un espazo máis adozado.
Pero agora que o penso, o que non me quedo claro, foi porqué algunhas baleas e golfiños perden o seu sentido de orientación, indo a varar na praia, onde morren a pesar dos esforzos dos ecoloxistas e dos bienintencionados da zona.

Ámote, noutros idiomas dise; Te amo, I love you, Ich liebe Sie, Je t´aime…
Gústame pensar que Amor é unha emoción abstracta e estática, que adquire todo o seu potencial cando se transforma en Ámote, nese momento é un sentimento dinámico, un concepto operacional, o Galego necesita unha soa palabra para expresar este carácter dinámico.
En ocasións penso que unha das principais calidades do Galego é o seu carácter prístino que nos achega ao esencial máis que outros idiomas.

Islamismos, Cristianismos, Capitalismos

Penso que só hai unha cuestión de fondo, se están a enfrontar conceptos teocráticos. Dun lado as teocracias clásicas monoteistas, na que o Islam nun estadio menos evolucionado que o cristianismo, percibe as situacións dende unha perspectiva máis próxima ao medioevo.

Doutra o propio cristianismo, que pretende aproveitar que o Pisuerga pasa por Valladolid para potenciar as súas propias reivindicacións, que lle permitan manter un poder fáctico naqueles espazos onde avanza a sociedade laica.

E a nova concepción teocrática, que xa esta entre nós, é dicir a teocracia de mercado, sutil nas súas manifestacións (a forma), pero férrea no carácter económico, (o fondo, que é o que permite o seu desenvolvemento), coa súa propia doutrina emanada dende a economía de mercado. Sendo esta sustentada polos oligopolios, exercendo de sumos sacerdotes ocupados na creación dunha sociedade de mercado, á que se lle permiten pequenas válvulas de escape, que fagan que pareza que algo se move, para que todo siga igual.

Unha delas é a arte e aí é onde os artistas deben de manter toda a súa capacidade crítica para manter un compromiso ético, que desgraciadamente en moitos casos é de baixo perfil, o que pode rematar convertendo ao artista nun aspecto marxinal do sistema ao que hai que tratar de integrar para non crear mártires.

Mentres, a teocracia de mercado, tamén chamada capitalismo (e que dende as grandes bolsas de pobreza que xera, alenta o fundamentalismo e a súa radicalización), aplica os parámetros máis simplistas da antiga relixión do Maniqueismo, ou o que é o mesmo quen non está comigo que represento “o bo” está contra min.

Que santo teocrito nos colla confesados.

A culpa de todo o que fai o meu irmán tená miña nai, que é quen lle mete na cabeza ideas raras como algúns escritos que vos irei ensinando, non en van, ela é a filla do avó que coñecedes.
Bo, un pouquiño, o ollo.
De vez en cando o meu irmán, a minha nai, o meu avó e mesmo o meu pai fan cousas xuntos, xa vos as irei ensinando.

Como non vai estar así o meu irmán, se encima din que é un libro de artista, cando xa se sabe que os libros son máis pequenos, con moitas letras e que o non é un artista, pois non sabe nin cantar, nin bailar.

Ao conxunto denomínao Pre-Sentimentos (atavismos emerxentes do 1 ao 7)

A miña nai que é peor que o, llos encaderno con vermiño e cartón ondulado nun tamaño enorme que é tan alto como eu, din a dous o chaman, ¿que quererá dicir?

A estes borranchos chámaos poesía anamnésica, de onde sacará unha palabra tan rara, eu creo que lla dixo a miña nai.

A miña nai dixitalízallo e o pon un pouco de óleo e grafito e conta que é de forma testemuñal, pois o home, xa usaba estas materias desde tempos inmemoriais para recrear os seus soños.
Xa vedes que ademais lle deu por engadir un texto a cada un e di que é un poema, tolea.

Di que son atavismos emerxentes que se nos revelan e que afloran da abstracción persoal.
Xa vos avisei de que se parecía aos meus pais.

Cando fala por teléfono, estuda ou escoita o que lle di a miña nai, (vaite a saber se escoita ou estuda), o meu irmán fai estes borranchos.

Vou a ensinarvos uns borranchos do meu irmán, ten a tolemia dos meus pais. fala como eles e moitas cousas en castelán, o meu avó di que ten diglosia… será grave?

o meu avó ameazoume con que ía pedir papas se seguía pondo cousas de o, polo que vos vou presentar ao meu irmán. a ver se mentres se esquece.
o meu irmán, é moi timido. eu cóntovos, que sei ben o que o fai.

Todo acto

humano

é poesía,

aínda que para

que alcance carta

de natureza,

é necesaria

a intención

inherente,

que encha

ao acto

de contido.

"Necesitaba utilizar a miña mente e o meu corpo dun xeito diferente a como fixera até entón, e esta revelación chégame de forma unica porque o que segue non é só un proceso mental senón que é algo mais profundo onde a miña mente e o meu corpo comezan a notar a fenda que os divide." Xavier Toubes

"Se deixamos perder esas cousas de antes, feitas e refeitas pola sabedoría, polas tradicións e as relacións, coñecidas por un nome, deixamos perder entón aspectos da cultura. E con elas tamén se borran as palabras que as identifican na comunicación… " Felipe Senen

Non abonda

a palabra

para amosar

a nosa esencia.

Non abonda

o poema.

¡Non abonda!

Unha amiga, fátima miranda da que vos falei máis abaixo, remata de me enviar un correo.
Había tempo que non entraba na súa páxina Web, onde xa se pode escoitar no apartado música, W11 “Entre nós, Epitafio ás baleas” que eu vos recomendaba.
Hoxe acompañoume coa súa música.

MEL

Eu quero mel;

_ _ _ _ _dos fatoeiros,
_ _ _ _ _da alfacema
_ _ _ _ _do romeu.

Mel, dos teus beizos cheos.

mel do pino,
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _do eucalipto,
mel da mazá ou dun bico,
mel, doce mel.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _Eu cho prego.

VERBAS

Recollo as verbas
da língua Galega,
primorosas, certas.

Quixera con elas
facerche un poema,
falando de amores
mais non de tristeza.

Albisco a túa face.
Observo a beleza
que forman…
_ _ _ _ _ _ _ _os teus ollos.

Recuncho do tempo
soidade de estrelas,
muxícas de fogo
bágoas do ceo
tenras bolboretas.

Feitizos dun tolo
botados ó vento;
vagalumes certos
feitos ó meu xeito.

Estes poemas, encontreinos nun papel amarelado que estaba na súa mesiña de noite.

eu quero que coñezades ao meu avó, pero di que vai facer como desorde e vaivos ensinar só un ollo por que lle dá vergoña, a ver se lle convenzo para que outro día ensine unha man.

Coñecín a un artista,
vín a mar embravecida,
sentín, a tenra calor
do fociño dunha vaca.

No horizonte…
A bretemosa brétema.
… A palabra imaxinada .

Soan as brétemas,
agroman as mimosas,
o miño, soña.

Veladuras suxerintes
de realidades eróticas,
onde proxectar

…o desexo.

Soños entrevistos
de memoria arquetípica,
onde sustentar

…a saudade.

Horizontes difusos
de esencias presentidas.
Utopías certeiras.

… Brétemas.

As brétemas enchen
os intersticios,

estruturas xeométricas
vectores en equilibrio
apenas entrevistos;

todos amorfos.

Perda de claridade,

todo está aí
máis non aparece.

Desde a miña cegueira:

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _Clamo,

consciente de que hai luz
e camiños,

aínda que hoxe
ocúltenseme á vista
por esta densa brétema,

que todo acolcha;

e me embouta.

¡Onde estades!
vento fresco, sol radiante,

iluminando, disipando esta brétema que me invade.

Ilusión cegadora,

anega a miña alma.

¡Sálvame!

como me cache o meu avó ensinándovos o que fai. non sei que vai pasar.

Pasmo mirando
reflectirse na mar,
nubes pasando.

shhhhhhhhh… non falar alto, dorme.
non sei que facer, agora os meus pais aproveitando que vin aquí, se foron a traballar lonxe e o meu avó, me le poemas e me conta historias que se inventa para ver se me durmo.
pero dórmese o antes, e así vos podo ler algo (para que vexades o que aguanto) do que ten apuntado en pano de mesas, marxes de periódicos e nun caderno que parece que a comeron os ratos.

outro día, preséntovos ao meu irmán, que cre que é artista, fai borranchos e fala de algo que soa a ximnasia, metafísica chámao, e doutras cousas que non se como se din, arque… non se que, e semio… non se canto, vaia familia que me tocou ¡¡¡
que gaña teño de poder ir á disco.

o de abaixo, puxeno onte mentres o pasmaba.

No traxecto de Santiago á A Coruña, tiven que facer unha parada na estación de servizo que está á altura de Ordes, reparei que no ceo había unhas nubes peculiares; eran alongadas, densas e compactas, estaban a moi baixa altura.
Íanse movendo a velocidade constante no sentido que marcaba a súa lonxitude, parecía que seguisen un rumbo determinado por unha vontade inequívoca, que as facía sucar o ceo en busca dun destino para o leste.
Aos poucos días, quixo a casualidade (sempre a casualidade) que lese un artigo moi poético, creo que de Manuel Rivas, no que falaba das mesmas, denominándoas nubes cruceiro, creo lembrar.
Recordo as nubes con precisión, pero a pesar de ter buscado ese texto nos meus papeis e na web, non fun capaz de o encontrar, quede aquí constancia da miña memoria imprecisa.
Se alguén sabe do texto que falo, gustariame que mo fixese chegar.

deica logo
laio non saber subir musica ao blog.
recomendo escoitar sons bioacusticos ou “Entre nós - Epitafio ás baleas” do que é compositora e interprete, Fátima Miranda.
polo menos, iso é o que di o meu avó.
chao.

definitivamente creo que vou ver se os meus avós me acollen por uns días, mentres os meus pais baixan das nubes.

que tolemia, seguen sostendo, que son unha forma doadamente identificable, un aspecto luminoso, unha textura chea de lembracións ou unha composición abstracta plena en si mesma. E que dende a súa contemplación, podemos ser capaces de establecer a nosa propia cosmogonía.

deben de estar tolos, agora cóntanme, que a súa indución nos nosos procesos mentais, nos permite recuperar formas prístinas procedentes do caos, que están presentes nas caprichosas realidades que evocan as nubes.

que suxiren unha reflexión sobre a memoria ancestral e o efecto do azar.
a verdade, é que non entendo nada.

Os meus cinco teimas para o xogo que me pasa Marinha de Allegue
1ª Gardar recortes de prensa.
2ª Durmir con papel e lapiz cerca.
3ª Paseo sobre unha hora, estea onde estea, cunha gravadora onde me conto cousas.
4ª Dicirlle algo a case todos os cans cos que me cruzo.
5ª Moléstame que me fagan esperar, sinto que é unha falta de respecto.
En canto á cadea, a maior parte do blogomillo, xa xoga, polo que é unha reiteración.

os meus pais din que provocan o diálogo da alma consigo mesma.

…é un arquivo anamnesico onde se contempla o saber como un lembrar.

nubes, nas que din que se garda a nosa memoria…

na miña casa fálanme de nubes.

chámome lola

Brétemas (III): Luscofusco

Algúns días como hoxe, o camiño expresa con máis forza o seu simbolismo, a néboa, aboiando nunha proxección das estrelas sobre o espazo que configura o traxecto do peregrino, impídenos ver ao lonxe con claridade, pero, pola contra, a luz difusa que emana, axuda ao camiñante a forzar a ollada para atender o próximo, e aí, nese luscofusco, cos sentidos agudizados pola necesidade, a percepción faise virtude.
É entón cando todo o sentir da iconografía galega se fai presente, establecendo os seus propios parámetros de realidade.
Meigas, Santa Compaña e toda a cohorte da fascinación galega, ofrécesenos á nosa ollada, que pugna por aprehender o inaprensible na visión orxiástica que atrapa os nosos sentidos, provocando unha vertixe nas nosas sensacións, que se transmite ós nosos sentimentos xerando ora medo, ora pasmo, ora serenidade, deixándonos indisolublemente anegados do absoluto, coa certeza de que nunca, xamais, nada será igual.

Brétemas (II)

Onte na mañá circulaba en coche pola costa do Sal, co sol dándome nos ollos de fronte, coábase polas copas das árbores, que en ocasións facían de parasol, exercendo tamén a brétema a súa función de filtro.
Por momentos, a mesma quedaba nun plano inferior, mentres que noutras ocasións segundo o discorrer da estrada parecía que se puña a chover.
Calquera que viaxase polos camiños e corredoiras de Galicia sabe desa brétema suxerinte, que incita ao viaxeiro a facer un alto e extasiarse cos cambios de luz, as tonalidades adquiren unha entidade tal, que todo parece adquirir un carácter especial, a conxunción da luz coas gotas de auga en suspensión, forman unha alquimia, que dalgunha maneira transforma ás persoas transportándoas a un estado mais primixenio, achegándolles unha sensación de levidade, de ser.

Brétemas (I) : Brétema

Artigo case descoñecido de Mariña Mayoral extraído de A Casagrande de Mondoñedo

“Moitas veces me teñen preguntado se Brétema, ese espacio onde sucede a trama das miñas novelas, é Mondoñedo. A reposta simple é que non. Brétema e un espacio imaxinario, que ten cousas de Mondoñedo, pero tamén de Santiago e Lugo, e que, ademáis, ten mar. Ou sexa, algo feito coas lembranzas e as vivenzas de moitos lugares, e que en setido estricto existe só na miña imaxinación, ou, se prefire, nas miñas novelas.
De Mondoñedo, Brétema ten o silencio, que para min é un dos mayores atractivos da miña cidade. Un silencio que recordo sempre acompañado de sonido da chuvia e das campanas da cidade.
As campanas de Mondoñedo están pedindo dende hai sécalos un poeta que as inmortalice, como Rosalía fixo coas de Bastabales. Eu recordo con agarimo o toque das monxas enclaustradas, que produce unha especial sensación de paz e de melancolía, igual que os rezos que poden escoitarse dende a rúa a través dos muros do convento. Agora xa non tocan a unha da mañá, porque son moi velliñas e as noites moi frías e deben cuidar súa saúde. Oxalá que haxa moitas vocacións e o convento se encha de rapazas novas para que os noctámbulos coma mín podamos disfrutar de novo daquela marabillosa voz que no silencio da alta noite nos fala de fe e de esperanza.
E tamén de Mondoñedo ten Brétema esa atmosfera na que a humidade extende un veo sutil entre o sol e as cousas, unha néboa moi tenue que realza os matices do cor, igual que cando as plantas se lles pasa polas follas un pano mollado.
Escribo estas liñas dende a outra punta de España, nunha terra na que o sol de mediodía achanta os contornos e difumina as cores nunha luz deslumbrante. Pero ó caer da tarde, dende o mar, sube unha néboa lixeira e todo se torna para min paisaxe familiar.
A miña casa aquí, nestas terras do sur, chámase Brétema, porque o que un quere vai sempre con un, como ían as terras de Soria no corazón de Machado.
¡Lástima no ser poeta para poder dicilo mellor!”

Marina Mayoral

Quixese ter o valor de emular a Man, compartir un caderno de sentires múltiples, encontrar o silencio do universo nun anaco de terra singular.
Coas voces ora rosmantes, ora enfáticas, ora imperativas do mar, dicíndome cada segundo, cal é a miña verdade, cal é a súa verdade, como construír xuntos.
Pero… fáltame tiro, determinación, sóbranme medos.
fotos roubadas por agora a Luis Soto Amil, pendente da súa autorización
Escribe no caderno de Man