CONSOME E AFORRA

POEMA CONCEPTUAL “INCOMUNICACIÓN”

Resultan difíciles de conxugar os últimos mandatos do goberno, case convertidos en mandatos sociais do tipo "Hai que reciclar" por exemplo. Por unha banda Zapatero dinos timidamente "Consumide". Por outro o seu ministro de Industria, Miguel Sebastián, ínstanos a aforrar enerxía, coma se fose posible consumir sen gastar enerxía, de facto o que se nos pide é que manteñamos un consumo responsable, pois se non consumimos, rompe o chiringuito da economía de mercado, baseado en consumir. Unha problemática ao meu modo de ver, é que non hai en perspectiva alternativa ao sistema e imos todos detrás desa locomotora neocon que perverte a parte polo todo, convertendo a cada elemento nunha unidade de consumo e produción, transformando a economía de mercado nunha "sociedade de Mercado", que perde os seus atributos máis humanos, a dignidade, a xustiza? por medos irracionais e en aras de nada.

Convertendo ao ser humano nun esperpento, un autentico friki de se mesmo, Buenafuente xa o parodio co seu Perrea, perrea

¡Consome, Consome!

O consumir mola mogollón,
dino na China e tamén en Alcorcón.
Dálle consumo a esa morenita,
que o consumir pona moi tontita!

Dio Rajoy,
dio Hugo Chávez,
dio Zapatero,
o meu amol, xa o teu sabeh!

Dino os brothers,
dio o meu irmán,
dio o meu mulata coas bragas na man!

E o consumir faise así:
1 ¡NAS REBAIXAS!
2 ¡CO CARTÓN!
3 ¡NA ANSIEDADE!
4 ¡POR MANDATO SOCIAL!

Aforra enerxía
Aforra enerxía
aforran os guiris e tamén as tías

Aforran no cárcere, Aforran na escola,
aforra a miña nai e tamén a miña avoa!

Dio o tigre puma co seu traxe a raias
e Juan Carlos dille: Por que non che calas?

No velorio do Pai Damián,
puxeron unha caixa e o morto a aforrar!

E o aforrar faise así:
1 ¡NAS REBAIXAS!
2 ¡NA GASOLINA!
3 ¡CON ANSIEDADE!
4 ¡POR MANDATO SOCIAL!

Unha contradición do sistema que nos pide a todos que aforremos, pero este aforro da maioría acaba en mans duns poucos, o gran capital non pode obviar os seus irrenunciables beneficios.

14 de ABRIL de 2008
77º aniversario da II Republica Española
ACTOS

Zapatero consolida,

Rajoy avanza e

Chikilicuatre define

Estamos de parabén, a canción do Cikichiki dende o seu Perréa perréa... venceu nunha votación democrática para representar a España no festival de Eurovisión, quizais sexa o feito máis relevante desde o “Lalala” e revela a evolución cultural media nesta sociedade de mercado

O chikichiki representa:

A desmitificación do banal con tinguiduras de aristocracia.

Un dardo ás “boas persoas” desta sociedade, unha provocación que pon en solfa que é o correcto e o que non

A presentación do vulgar, o chabacano, incardinado no cotián e elevado ao rango de “normal”.

A expresión de por onde vai a sociedade, unha denuncia con humor da falta de valores.

O triunfo definitivo do mercado, coas súas técnicas de marqueting impondo criterios.

O exemplo máis contundente da vaciedad desta sociedade de mercado, que desde a súa perspectiva máis neoliberal, trata de homogenizar aos individuos para procurarse o seu mellor control, empuxando o seu nivel cultural a un nivel medio ínfimo.

A posibilidade de establecer unha toma de conciencia por parte da sociedade actual e profundar nos valores da ética do coñecemento, unha das formas responsables de enfrontar o futuro dos nosos descendentes.

A confirmación por redución ao absurdo da vontade dos individuos por saír da mediocridade mental onde se nos quere instalar polo sistema.

Quizais a sabedoría colectiva estea presente nesta sátira e en consecuencia a nosa sociedade aínda teña esperanza.

Agora que xa enfrontamos decididamente o novo ano, paso a enviarvos a miña felicitación que xa vos adiantara fai algo máis dun mes. __________________________________¿QUE?
Se cadra a dignidade sexa de cor amarela, con textura de brétema, ula a auga fresca, saiba a amor e soe a bolero.
E a xustiza… sexa un longo e Socrático camiño.

Que as verbas non se queden en conceptos ocos e desde a forza do seu contido, iluminen a nosa cotidianeidade.
Como di Foucault, “A linguaxe fálanos”

Ser Felices

(PARENTÉTICO)

En ocasións sorpréndome do máis elemental e a lucidez, xorde en forma de “desorde” que no comentario anterior, cal se fose unha entropía alude á incertidume, e

“O concepto básico de entropía en Teoría da Información ten moito que ver coa incertidume que existe en calquera experimento ou sinal aleatoria. É tamén a cantidade de "Ruído" ou "desorde" que contén ou libera un sistema. Desta forma, poderemos falar da cantidade de información que leva un sinal.”

Penso que se algo importante ten isto dos blogs, é encontrar "desordes" que che levan polo camiño do principio de incertidume, apartándoche aínda que só sexa por un breve lapsus de tempo da rutina demoledora.

O meu avó, parece que ao verme a min anímase, a ver canto lle dura O outro día en Ourense, xantei nunha pulpería tradicional, un emigrado que volvera fai cinco anos sen coñecementos específicos pero cunha sabedoría evidente, debullaba as súas vivencias alí e aquí, mesturándoas con cantares nos que exploraba dalgún xeito toda a súa vida, ata aquí nada demasiado extraordinario, a min o que sorprendeume foi unha coletilla que sacaba continuamente a colación, “Hai que profundar a realidade”
O que me trouxo á memoria unha frase de Ignacio Cirac, investigador de física cuántica "a realidade só existe cando tes conciencia dela".
O máis inmediato cando o miramos atentamente lévanos ao sublime, quizais nesa conxugación do filosófico e o científico estea precisamente o que eu entendo como arte actual.
De calquera forma e así pareceume entendelo o outro día en Ourense, a xenialidade xorde en calquera acto cotián.
Só precísase non relaxar a atención e como din Fito e os Fitipaldi “se quédome a escuras luz da tolemia ven e alúmame”

O meu irmán cumpriu anos e leváronnos de forma excepcional ao Zoo de Madrid, era a primeira vez que subiamos en avión e o meu irmán cando estabamos por encima das nubes parecía Fernando Alonso, non paraba de dicir toma, toma, toma…

A min gústome moito tamén o metro (onde vivimos non o hai)
Despois no zoo me daban pena os animais alí pechados, uns máis que outros,

por exemplo o orangután que nos miraba cuns ollos enormes, cheos de tristura.

A volta fixémola durmiendo no tren, di o meu avó que o van quitar dentro de moi pouco tempo, creo que a o lle fixo máis ilusión que a nós, pois di que fai anos que non viaxa en tren

Volvín a sentir a brétema inundándome, a súa calidade sutil en ocasións, afasta os medos e vólvea ensoñadora, dalgunha maneira o silencio que tiven a fortuna de gozar en Os Balcons de Madrid, achegábame ao min mesm@ e arrincaba as miñas mellores sensacións, a pedra coa súa enerxía, me insuflaba a súa forza, dende o convencemento de que dalgunha maneira, era a miña realidade futura a que me contemplaba.

Xa se que vos teño moi abandonados, pero me di o meu avó que isto do blog, non se pode converter nunha adicción e que teño que ir ao cole para ser unha cidadá de pro o día de mañá, non obstante e como teño vacacións vou a contarvos algunhas cousas.

Atendendo á invitación de Mr Tichborne que enche o meu interese, e ao estimulo de r.r. que me inspira, aproveito para indicar oito motivos e seis cores que compoñen a base do meu discurso.

Pídenme dende o blogomillo que facilite o meu CP e esa cuestión tráeme unha reflexión colateral.

Por que temos (cona, inoportunamente soa na miña casa un estridente espertador interrompendo o meu pensamento e que ninguén apaga) ese afán de situar ao outro, saber do, definilo?, quizais sexa, porque a maior parte da sociedade funciona cunha careta e constrúe o personaxe que desexa que os demais pensen que é, en detrimento de a propia esencialidad de cada cal.

Iso, e manter a sistematización dos arquivos necesaria, que permita non só ter contados aos individuos, senón segmentados de forma uniformada, como nichos de mercado aos que ofertar os máis variados produtos, (cousas, servizos, ideas, etc.) fano necesario.

A sociedade de mercado e do espectáculo onde vivimos, ten estas esixencias.

Quizais por estas cuestións non vou dar o meu CP, aínda que saiba que neste caso, a petición non está baseada nestas premisas. Pero a miña sensación, só "SENSACIÓN" de liberdade, requíreo.

“…E aquí unha guitarra soa...
…onde unhas mans percorren un mastro
para dicir sen palabras:
¡quéroche, quéroche!…”

Antonio Flores

Lisboa para namorar di o Fado…

Realmente Lisboa namora, se xa a coñeces volves descubrir os seus atributos de cidade romántica e se non… (Aínda recordo a primeira vez), sorpréndesche da súa vida e da súa luz pero por encima de todo a min subxúganme os seus tellados e esa sensación de liberdade que che ofrecen, de ver todo desde unha perspectiva diferente, con independencia de que saibas que debaixo desa capa de aire fresco atopase a cotidianeidad e con ela as circunstancias máis humanas. Pero quen se pode subtraer a escoitar Fados nun dos locais que combinan o autóctono co turístico,

ou subir no ascensor de Santa Xusta,

pasear polo Carmo e facer unha visita a Pessoa, que parece que aínda nos recita na terraza da brasilera aquilo de:

”Outra vez volvo verche -Lisboa e Tajo e todo-

Transeúnte inútil de ti e de min,

Estranxeiro aquí como en todas partes,

Tan casual na vida como no alma,

Pantasma errante polos salóns do recordo

Envolvido polo ruído de ratas e madeiras que crujen

No castelo maldito de ter que vivir”

Baixar logo pola Rua Garret ata entrar na librería Bertrand seguir o paseo ata a baixa, coller o mítico 28, o tranvía que vai desde o Chiado a Graça entrar no castelo de San Xurxo e despois entreterse desde o mirador de Santa Lucía coa súa panorámica, unha cervexa fría e unha comida nunha terraza a un prezo máis que aceptable.

Non se trata de facer unha apunta turística e cultural da cidade, só apuntar que coincidín no tempo coa celebración do día das Letras Galegas e faltáronme días para sentir todo o acougo que ofrece este lugar de ensueño que mantén o seu “decadencia” á vez que mostra a súa cara máis actual.
Seguindo os parámetros de Casablanca, sempre nos queda Lisboa.

Cada viaxe ten a súa propia identidade e adaptarse á súa idiosincrasia parece ser a mellor forma de proceder, polo que neste, posterior ao de Exipto, ademais da visita a uns amigos, xurdiu o encontro coa cultura do viño.
Viño excepcional nos lugares máis insospeitados, bodega antiga de Berberana, O Loureiro e O san Juan en Logroño e… O románico, sempre o románico ao longo do camiño, cos seus lugares míticos e dalgunha maneira xeradores de sosego…

Di Julian Marias
“sen unha considerable dose de bondade pódese ser listo, pero non intelixente”.
A bondade é unha das raíces morais da intelixencia, que consiste en se abrir á realidade e que a realidade penetre nas nosas mentes, e iso é bo por definición.
"…O noso tempo adoita contentarse con informarse dos feitos e, como máximo, cuantificarlos mediante estatísticas. É dubidosa a eficacia destes métodos, desde logo son insuficientes. O home, aínda que se obstine en negalo ou en facer como que non se decata, é libre e por iso responsable, e ten que xustificarse polo momento ante si mesmo. Cando non o fai sabe que se está enganando, que está pechando os ollos ao que ve apenas os entreabre, para poder seguir sesteando nesa zona de penumbra na que dimite do que o é máis propio, da súa condición inexorable e intrínsecamente persoal…"

Por certo o meu avó tiña máis dunha foto para ilustrar o texto e non me puiden reprimir e pór estas dous

Vou dedicar outro post a referenciar o tema de Exipto, polo entusiasmado que está o meu avó con este tema.
En canto a aspectos formais, resaltar a casualidade, que quixo que a visita a Abu Simbel, coincidise con un dos dous días do ano nas que o sol, figura omnipresente en Exipto, inundase ao amañecer a cámara sagrada do templo de RamsesII durante a súa ascensión para o cénit
ou escoitar desde os minaretes a chamada á oración dos almuédanos dende o río nilo ao seu paso por Idfu.
Escoitar ao guía cunha potente voz rezar unhas oracións dentro do ámbito dunha mesquita, en rigorosa exclusiva para o grupo
e que dicir de O Fishawy no barrio de Khan o Khalili, onde o insigne autor das letras árabes, Naguib Mahfuz, escribio practicamente toda a súa obra.

"Leveime aos labios unha cullerada de té no que botara un anaco de magdalena. Pero no mesmo intre en que aquel grolo, coas migas do bolo, tocou o meu padal, estremecinme, fixa a miña atención en algo extraordinario que ocorría no meu interior. Un pracer delicioso invadiume, illoume, sen noción do que o causaba..."

Convídame “A Pícara” para que participe no cuestionario de Proust, enténdoo como un xogo participativo do blogomillo, pero… Bo alá vai.

O principal rasgo do meu carácter?

A tenacidade.

A calidade que prefiro nun home?

A intelixencia e a capacidade de a desenvolver.

A calidade que desexo nunha muller?

O mesmo.

O que máis aprecio nos meus amigos?

Que sexan capaces de me aceptar como son.

O meu principal defecto?

A crenza de que todo é posible.

A miña ocupación preferida?

Soñar

O meu soño de dicha?

Compartir e crear dende a base da tenrura.

Cal sería a miña maior desgraza?

Sentir soidade esencial.

Que quixera ser?

Eu.

Onde desexaría vivir?

Nun acantilado preto da mar.

A cor que prefiro?

A Amarela.

A flor que prefiro?

O lirio, O Toxo, A Xesta, A Mimosa. Amarelas por suposto.

O paxaro que prefiro?

Calquera que estea en liberdade paréceme belo.

Os meus autores preferidos en prosa?

Borges, José Antonio Marina, Manolo Rivas…
Os meus poetas preferidos?

Apollinaire, Cesar Antonio Molina, Joan Brossa, Pessoa, Seamus Heaney, W.B.Yeats.

Os meus heroes de ficción?

Ningún.

As miñas heroínas de ficción?

Ningunha.

Os meus compositores preferidos?

Debusy, George Gershwin, John Cage, Mozart.

Os meus pintores predilectos?

Goya, Leonardo Dá Vinci, Vermeer, se falamos de algo máis que pintura, Marcel Duchamp, Joseph beuys, Maciunas, ManoloPaz, Max Ernst…

Os meus heroes da vida real?

Os meus pais.

As miñas heroínas históricas?

Todas as mulleres que dalgunha maneira coa súa actitude, lograron que esteamos nos albores dun mundo, onde as relacións se poidan establecer desde unha perspectiva de igualdade.

Os meus nomes favoritos?

Eva, Lourdes, Víctor.

Que detesto máis que nada?

O egoísmo e a soberbia, que levan directamente á crueldade.

Que caracteres históricos desprezo máis?

As teocracias, que acostuman ser totalitarias e condicionan a diversidade do pensamento.

Que feito militar admiro máis?

Calquera batalla de Axteris e Obelix.

Que reforma admiro máis?

A interior propia.

Que dons naturais quixeras ter?

Máis decisión.

Como me gustaría morrer?
Con consciencia por resolver algunha cuestión pendente, senón de súbito.

Estado presente do meu espírito?

Bi polar.

Feitos que me inspiran máis indulxencia?

E quen son eu para xulgar.

O meu lema?

Non facer o que non quixese que me fagan.

E por proseguir co, convido a X e Muralla, hai máis blogs, pero xa o realizaron.

A continuación e case de seguido, o meu avó, foi a Exipto, un lugar de soño, a viaxe das viaxes, como gusta de dicir un dos seus amigos.

Pero o que o meu avó non se cansa de repetir é o carácter iniciatico que percibiu, só comparable nese ámbito, a O Camiño de Santiago, do que é un namorado.

Desta viaxe, do que puiden encontrar varias fotografías, o meu avó resalta tres aspectos

1º) O grupo co que foi, que resultou ser acolledor e respectuoso, e onde as decisións que se tomaban concernentes ao grupo sempre foron por unanimidade.

2º) O guía, de nome Ibrahin, era unha persoa culta, arqueólogo e profesor, tremendamente didáctico nas súas presentacións, sempre sabía desenvolverse fose do que poderíamos entender, como o seu rol.

3º) A espiritualidade no monumental, que podería ter quedado desprazada ante a magnitude do que se percibía.

Dende esa perspectiva que comentaba máis abaixo de habitar “il tempo”, o meu avó decidiu que era tempo de se converter en viaxeiro, non só en turista, posto que esta última opción forma parte exclusivamente dos mandatos sociais imperantes no mercado.
Aproveitando as opcións positivas desta sociedade de mercado que tanto denuesta, (voos de baixo custo, ofertas de fidelización, tempadas baixas, etc.) decidiu quedarse no norte onde vive, durante os meses de Xuño, Xullo e Agosto e comezou a moverse por diferentes sitios en función de intereses íntimos, intereses por outra parte, de moi difícil avaliación.
A súa primeira viaxe desde esta perspectiva foi ao Madrid dos Austrias, que lle traía lembracións dunha época da súa vida.

Para apreciar a amargura e o acíbar da vida na convivencia cotiá co fracaso, é preciso manter un certo nivel de melancolía e exquisitez.

Encontro en Fios invisibles y Brétemas dous post sobre Manolo Rivas que me parecen moi reveladores do seu pensamento crítico, pensamento que comparto na súa esencia, como mostra, copio este parágrafo revelador en Vieiros, que complementa, mellorándoo amplamente o meu post do día 28.

A imaxe da queima dos libros na dársena da Coruña ten moitas conexións coa historia recente da Arxentina. Cales son os xeitos a día de hoxe de “queimar libros”?

"Penso que ten que ver moito co que pasa coa linguaxe. Poderiamos facer un paralelismo co que sucede coa terra, co medio ambiente, e como está sendo afectada por un tipo de cobiza, de capitalismo impaciente que non se para en limites, se pode. Mesmo confundíndose co que é unha economía delitiva. Esas zonas de poder que tamén teñen a súa correspondencia no linguaxe, no uso e na explotación. Esa fin é a principal explotación que hai, que ten que ver coas novas ideas, mesmo para facer efectivo o control do poder.

Mais que nunca, eses poderes (que ás veces móvense no segredismo, ou que teñen formas que se aproximan aos estados de excepción) son cada vez mais conscientes de que o decisivo é o control das mentes. Mesmo para o consumo.

O que ocorre co fume das fogueiras, que é un fume pegañento que non se quere esvaer no ar, é que hai algúns que pensan que ese fume é pasaxeiro e que o que vai suceder é que limitará a súa influencia ao espazo do público, ás prazas (o que sería a toma das institucións do poder político e económico). Pensan que alí quedará e que a eles van deixalos tranquilos, que non os vai afectar. Pero o que sucede co fume, a metáfora que atravesa todo o libro, é que o seguinte paso dese fume é penetrar no espazo privado, nas casas, para finalmente penetrar en nós: vai meterse a través dos ollos, dos sentidos, do nariz, vai ocupar as mentes, que é o que ambiciona finalmente o poder totalitario: poder dominar todo o noso tempo, facerse con el, privatizalo todo, e tamén a liberdade persoal. Nesas estamos..."

Resoando aínda os ecos da súa voz na miña cabeza, me rendo ao seu estilo e clase no escenario, xerando unha forza e unha frescura que acariñan.

Habitar “il tempo” é unha das opcións do ben vivir e “ser” e é peza clave nesta sociedade de mercado do “benestar” que nos tocou vivir.

Se cadra “il tempo”, sexa difícil de administrar e se nos abandonamos, deixe de ser ritmo ou melodía para se converter en ruído, en ocasións, unha rutina demoledora e noutras nunha présa inescusable para non ir a ningún sitio.

Escribir, por que supoña un compromiso externo e non intimo, mesmo aceptado tacitamente, non me é satisfactorio e non merece a pena o esforzo, son consciente de iso, di o meu avó.

Por iso non prodigalízose en post nos últimos tempos.

"Eu convídovos, poetas, a que sexades futuros, ou sexa, inmortais. A que cantedes hoxe como o día de hoxe. Que non midades os versos, nin os contedes cos dedos, nin os cobredes con diñeiro. Vivimos sempre de novo. O mañá é máis belo sempre que o pasado. E se queredes rimar, podedes rimar: pero que sexades Poetas, Poetas con maiúscula: altivos, valentes, heroicos e sobre todo sinceros"....
Joan Salvat-Papasseit: xullo de 1920

Poesía visual "TAT"

Día do libro

“Escribir é tan perigoso como vivir”

Aleph Matricial

Correspondencia Dixital III

Ola (A)

Mentres almorzaba esta mañá, aproximadamente á mesma hora que me enviabas este mail, “Todos somos moi ignorantes. O que ocorre é que non todos ignoramos as mesmas cousas. Albert Einstein” reflexionaba eu, a propósito da necesidade de coñecemento e sobre o valor da arte para nos achegar a unha creatividade, que nos permita pasar dunha actitude pasiva a outra activa, na que cada individuo sexa actor e que cando menos, perciba e reciba o carácter terapéutico da creación, cada vez máis importante nunha sociedade de mercado tan alienante como na que nos toca vivir.

Este texto que segue e que anotei a voa pluma nunha folla de periódico, foi o resultado de susodita reflexión.

A propósito da ignorancia.

É preciso educar, instruír e informar á sociedade, sobre como e porqué xorde a arte actual, as súas imbricacións transversais, a súa calidade de bloque integrado onde a ciencia, a filosofía, a ética e os acervos culturais, conformen unha estética que propoña reflexións sobre a rápida evolución que esta tendo a sociedade actual e a capacidade de cada individuo de reflexionar sobre iso, imbricando a súa propia participación social nun contexto que segue unhas regras de mercado, nas que o home, cada vez máis, perde a súa condición sagrada, para se converter nun parámetro de rendemento, exclusivamente en función dun beneficio comercial.

Unha aperta

O meu avó coñeceu a Carlos Casares en aras da súa profesión, pero onde realmente o admiraba era nesa capacidade de escribir unha columna diaria “Á Marxe” dende onde queira que estivese e que seguía todos os días na lectura matinal da prensa no restaurante “Coruña” onde o meu avó almorzaba, entón a recortaba e gardaba os recortes cos de Domingo García Sabell para un disfrute posterior.

Vaia desde aquí o seu recordo e homenaxe.

Se cadra, esta obra de L. Vázquez, reflicta mellor o meu sentir do poema de abaixo.

Con esperanza e medos,
achégueme á esencia.

Anegose a miña conciencia,
de clara insuficiencia.

Clamor de silencios,
asunción de medos,
desexos extraviados…

--------------------…na nada.

Neuronas e corpúsculos
en loita co tempo

----------------que pasa.

Sen medo,
----------------nin esperanza.

A sinceridade esta rexida pola prudencia e limitada pola discreción.

Unha vez asumido isto, hai que recoñecer que as recentes declaracións de Piterman, nas que deixa claro que o club non pertence aos socios, senón que é unha empresa e esta, é maioritariamente da súa propiedade, nin se rexen pola prudencia, nin as limita a discreción.


O cal, lle fai ser sincero, pero violento nas súas manifestacións, pois violenta á súa afección, iso convérteo nun bárbaro dende a etiología do propio concepto.

Porén deixa aberta a porta, para pensar que o resto de empresas deportivas manipulan ás súas afeccións, (das cales viven) xogando co seu sentimento de pertenza, este, impele a “pertencer a…” e o fútbol comezou aglutinando ese sentir.

A evolución propia das cousas, se cadra demasiado rápida nesta sociedade de consumo, fai que o club se transformase a máis velocidade que a alma, que aínda identifica o nome co que significaba.

O fanatismo, veña de onde veña, se incardina na manipulación por unha das partes e na falta de análise pola outra. Polo menos Piterman non manipula.

A vida segue con toda a súa forza

Onte, despois de se perpetuar outro asasinato legal, a nosa dignidade sufriu un novo menoscabo.
Os dereitos humanos son unha conquista irrenunciable, ver a “persoas” presenciando entre chanzas a execución do ditador, resúltome vomitivo.
Feliz 2007

Que no noso silencio, escoitemos as verbas que fagamos voar en busca de utopía.

Poesía Conceptual
Diálogo enfático
fragmento nº 1 “Certeza”

Cos meus mellores desexos para estas festas e que o 2007 veña pleno de creatividade.

só, ata que a morte nos separe...

Varios minutos rebuscando entre os meus escritos un sobre a aberración urbanística de Barreiros e non o encontro, no, creo lembrar que facía unha critica sobre a presentación urbanística da corporación municipal co seu alcalde Alfonso á cabeza e comparándoa coa costa do sol.

Realmente parece desatinado dar licenzas de construción baseándose nos ocos legais do sistema e non atendendo a unha normativa de 2002, ademais de non ter asegurado o abastecemento de auga.

Dende o punto de vista legal a Xunta remata de tomar unha decisión que tratará de paliar o problema.

Pero esta masificación de urbanizacións xera riqueza para os grandes grupos inmobiliarios que son alleos á zona e sume nun limiar de pobreza aos veciños autóctonos que non sexan capaces de se adaptar a un ritmo, que os afasta dun desenvolvemento sostido, sumíndoos no marasmo xerado por un capital que movéndose en parámetros neoliberais non atende máis que a un beneficio inmediato.

Teremos que facer fotos para lembrar unhas paraxes tan belas abocados á especulación.

Efracción da vida.

Mónada.

Punto de partida.

Así me sinto

ou iso creo.

Pero pode,

que só sexa

a fracción

dunha monada,

o que queda

da nada

pendente de resolver.

É dicir; case NADA.


máis sobre a nada

Fuxiu de todo para non ser nada,
------sen saber que na nada estaba todo.

Fuxiu entón de nada para ser todo
------sen saber que xa era todo na nada.

Fuxiu despois de todos por non ser
------nada sen saber que en ser nada,

---------------------------------------está o todo.

Naufrago proponnos dende o seu blog encher a nada.

Lola
a miña neta chámase
Lola

Hai que nome
máis bonito
ten a miña neta
Lola


Ten os ollos azuis
e o camiñar cadencioso
que lle dá a súa actitude
toda

Se rie coa ollada
o seu sorriso, non é gracioso
que é comprensión de xitana
parece de raza mora

Lola
a miña neta chámase
Lola

ten a tenrura nos ollos
mesmo, cando ela
chora.

agora o meu avó se empecina en me facer un ripio, pero segue sen querer saír, é o que está na cadeira de brazos comigo,

Ás veces das brétemas, xorden poderosas, altas cotas de pensamento, fitos que nos serven de referencia, permitíndonos intuír unha dirección.

Ou suxeito posmoderno (entre a estética e o consumo)

"…para que se consiga unha eficacia real nas formas de organización social cómpre a revisión permanente dos parámetros establecidos e que estes non se constitúan como sistema ríxido, fosilizado."

O xoves día 26 de outubro no Macuf presentouse o premio Ramón Piñeiro de ensaio 2005, ante unha audiencia minguada (sempre sospeito que hai fútbol) de asistentes.

A presentación correu a cargo de Luis Díaz, director de Unión Fenosa en Galicia e Vítor F. Freixans, director xeral de Editorial Galaxia, amen de David Barro e Manuel Outeiriño, os dous primeiros fixeron unha presentación “normal” pero cando David Barro remato a súa intervención unha ovación coroou a súa presentación, abstracta e desde unha ollada artística, Manuel Outeiriño non lle foi á zaga e cunha presentación máis literaria non exenta de humor logro tamén arrincar un forte aplauso (aínda que éramos poucos) aos asistentes.

De feito ese día había dous actos culturais que me interesaban en A Coruña e escollín este afortunadamente, fai moito tempo que non asisto a unha presentación dun libro que me enchese tanto como este de Rebeca Baceiredo “OU SUXEITO POSMODERNO” (entre a estética e o consumo) de feito foi o titulo do libro o que chamou a miña atención, pero tanto David Barro como Manuel Outeiriño contribuíron a acrecentar o meu interese polo.
Aínda non o comecei polo que non podo dar o meu parecer, se é unha continuación da presentación, o recomendo.

Unha orxía de brétemas

Unha orxía de brétemas foi a que tiven onte circulando polas terras de A Terra Chá.

Nun momento dado introducíasche na nube e durante un tempo, unha néboa difusa envolvíache impedindo a visibilidade, para sen previo anuncio saír dela e poder observala lambendo a terra á que se adhería, en ocasións exercendo de sutil manto de tul, que non impedía adiviñar a chaira sempre suxerinte coas súas lagoas, pero o máis espectacular foi cando o sol penetrando a brétema, cámbiolle o clásico cor leitoso dotándoa duns tons ocres que competían coas naturais do outono, acadando o clímax nunha cor dourado que convidaba a pasmar na propia contemplación, exercendo de motivo de reflexión e lembrándome a Merleau Ponty cando nos lembra que se necesitan polo menos dous elementos para crear, o sol e o auga en suspensión, alumaron na súa peculiar relación un elemento de ritmo propio, cunha cor amarela dourada que na súa acepción simbólica de sabedoría define ao que entendemos por natureza e á que non adoitamos atender debidamente, tendo presente que somos unha parte integrante da mesma.

Amenzo en "pena crespa" cun día despexado, moi claro e fresco, no val apréciase unha brétema que sento lonxe do meu ánimo, un sentimento bucólico percórreme despois de pasar a noite ao socaire da cheminea chisporreteando mentres dormitaba. Sento ganas de escribir pero hei de baixar á cidade a realizar unhas xestións, no camiño vou descubrindo novas miradas engaiolantes e máxicas sobre elementos coñecidos e xa moi vistos, sento ganas de escribir, describir e reflectir emocións e sentimentos.
O primeiro que fago ao chegar é tomar un café e no bar, regálanme coa samba jazz de Stan Getz, penso que un comezo de día tan marabilloso como este merece un esforzo pola miña parte para que teña un final soñado.
Niso estou

Acróstico Vocal

Acróstico Vocal

_______Afastas de ti o espazo que che absorbe e inunda.

_______Escoitas a túa voz, buscándoche debilmente na penumbra.

_______Inquieres ao silencio primeiro, despois xa che escoitas.

_______Obviando entón a nada, logo atopas a brétema.

_______Unhas veces recoñeces, queres collelo e esfúmase.

______________Atendes

___________________Entón

________________ ___ _ _ _Intimamente,

____________________________Oindo,

_________________________________Ululan.

volvín