Emulando (parodiando) a Rimbaud

Abírrome moito, sempre, Ademais, ¿ non é esta unha miserable existencia, sen ocupación intelectual, perdido entre xente cuxa sorte quisiera un mellorar mentres que eles intentan explotarche e ponche na necesidade de acelerar os negocios a curto prazo? ¡Estou obrigado a falar ao seu nivel, a comer seus comistrajos, a padecer mil engorros orixinados pola súa preguiza, a súa traizón, seu estupidez!
E de súpeto encóntrasche coa única certeza da vida rondandoche, por veces ademais esta vén acompañada do sufrimento físico, despois nada, só un recordo.
Última letra do alfabeto da vida.